Vierde zondag van de advent jaar C

De afgelopen Advent heb ik steeds gesproken over de hoop, dit in het licht van het komende Heilig Jaar, waarin de hoop centraal staat. Hoop is een bijzonder iets. Het laat mensen in moeilijke situaties boven zichzelf uit stijgen. Soms bevinden we ons wellicht tussen hoop en vrees, maar ondanks onrustige momenten in ons leven mogen we er altijd weer het beste van hopen. We mogen er naar uitzien dat een situatie ten goede zal keren. Soms wordt hoop zwaar beproefd. De moed zakt je in de schoenen en hoop lijkt te verdwijnen. Zonder hoop voelt het leven leeg en mist er iets essentieels. Daartoe mogen wij ons dan verhouden en andere wegen moeten vinden. Verwachtingen en dromen moeten worden bijgesteld en dan mag je ervaren dat je opnieuw ergens naar mag uitzien en daar hoop uit mag putten. Hoop is meer dan optimisme. Het is een geschenk van God, als een van de goddelijke deugden. Hij staat in het rijtje: Geloof, hoop en liefde. Het is een vertrouwensrelatie met onze God en het reikt verder dan het hier en nu, want we mogen uitzien naar de Heer. Daar mogen we ons juist in deze tijd van Advent bewust van zijn.

Vandaag gaan we op weg met Maria. Ze heeft van de engel gehoord dat ze zwanger zal worden en haar nicht Elisabeth, ondanks haar hoge leeftijd, ook in blijde verwachting is. Met spoed, zo lazen we, gaan Maria op reis en we zijn getuige van een vreugdevolle ontmoeting dus deze twee vrouwen in zo’n bijzondere situatie. Zelfs de nog ongeboren Johannes de Doper springt in de buik van zijn moeder op van vreugde. Het moet iets voor deze vrouwen geweest zijn. In een moment staat het hele leven op z’n kop. Elisabeth kon geen kinderen krijgen en nu is er nu biologisch te oud voor. Plotseling verschijnt er een engel bij haar man Zacharias en hij kondigt deze bijzondere zwangerschap aan. Zacharias gelooft er niets van, waardoor hij zijn spraak verloren is. Zwijgzaam komt hij thuis en nu is zij in verwachting van Johannes. Voor Maria was het ook een wonderlijke ontwikkeling. Ze is nog jong, wel al verloofd, maar dan krijgt zij ook bezoek van een engel die de geboorte van Jezus aankondigt. Deze dames hadden dus wel het een en ander te bespreken. Maria ging op weg vol met vragen, onder de indruk van de boodschap die zij ontvangen heeft. Dit moet overweldigend zijn geweest. Toch vinden ze in elkaar een bron van vreugde en hoop.

We zijn getuige van een hoopvolle ontmoeting. Als we met elkaar het leven delen en elkaar dragen, kunnen wij daar hoop uit putten. Zoals gezegd mogen we daar het komende jaar misschien nog wel meer bewust van zijn. Op 24 december vieren we niet alleen Kerstavond, maar opent de paus ook de Heilige Deur van de st. Pieter en gaat dit bijzondere jaar, een Jubeljaar, van start. Het thema is dat we Pelgrims van de Hoop zijn. Als pelgrims mogen we dit jaar op tocht gaan. Sommigen van ons komen letterlijk in beweging en anderen vullen het misschien als een geestelijke pelgrimstocht in. Een pelgrimage is een bijzondere reis waarbij het einddoel niet het belangrijkste is. Je zet een stip op de horizon om ergens heen te gaan, bijvoorbeeld Santiago de Compostella of Rome en je gaat van start. Onderweg gebeurt het, volgens mij. In de ontmoeting met jezelf, de anderen die je tegenkomt en in de ontmoeting met Onze Lieve Heer. De plaats waar naar toe je onderweg bent is een middel, de weg waarlangs is het daadwerkelijke doel. Het leven kunnen we op die manier ook als een pelgrimstocht zien. Onderweg kom je reisgenoten tegen; met sommigen ben je jaren verbonden en anderen ontmoet je even, maar toch kan zo’n contact je in een bijzondere richting helpen. De eerste christenen werden ‘mensen van de Weg’ genoemd, naar de opmerking van Jezus dat Hij de Weg, de Waarheid en het Leven is. Op die manier mogen wij ook tochtgenoten van elkaar zijn.

In zijn aankondiging noemt de Paus dat het Jubeljaar een uitnodiging om hoop te herontdekken. Hij citeert Paulus als de apostel erkent dat het leven vol vreugde en verdriet is, en dat hoop juist in beproevingen wordt versterkt. We kennen namelijk allemaal situaties waarin we de hoop bijna zouden verliezen. Het is dan makkelijk gezegd om geduld te hebben en te volharden, daar moet je ook nog de kracht en energie voor hebben.

Op die momenten mogen we als reisgenoten om ons heen kijken en zien met wie we onderweg zijn. De weg van het geloof gaan we namelijk als gemeenschap, in de mooie momenten, maar ook als het moeilijk wordt. Zelfs op die momenten dat je wellicht teleurgesteld bent in de Kerk of het allemaal niet meer zo zeker weet. Daarin kunnen we het voorbeeld van Maria en Elisabeth volgen. Met alle vragen, onzekerheden en ook vreugde, zoeken ze elkaar op. Delen ze wat er in hen leeft en groeien ze in de hoop. In onze levens gun ik ons allemaal een Maria of Elisabeth waarbij we op verhaal mogen komen en het leven mogen delen. Om daarin te groeien zullen we soms een Elisabeth moeten zijn die haar deur opent voor Maria en haar vreugdevol ontvangt. Op andere momenten zijn we zoals Maria, trekken we de schoenen aan en gaan op reis gaan om de ander te ontmoeten. In deze laatste dagen van de advent hoeven we de hoop niet voor onszelf te houden. Als Pelgrims van Hoop zijn we samen op weg en mogen we delen wat er in ons leeft en elkaar zo tot steun zijn. Daarvoor kunnen we steeds opnieuw in beweging komen. Amen.