Jezus zei tegen zijn vrienden: “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet” ( Joh. 14, 27 ). Deze Bijbelse woorden klinken in iedere katholieke viering weer opnieuw. Voordat we de Eucharistie, het heilig Brood ontvangen, wensen we elkaar de vrede van Christus toe. We geven elkaar daarbij een hand en spreken die wens uit. Soms zal het best weleens op de automatische piloot gaan, maar het is een belangrijk moment. Voordat we Christus kunnen ontvangen in de Eucharistie moeten we in vrede leven en dat ook delen met de mensen om ons heen. Het is geen bijzaak en veel meer dan een mooi ritueel. Het raakt aan de kern. We kunnen Gods liefdevolle geschenk pas echt ten diepste ontvangen als we afstand nemen van verwijten, boosheid en onvrede. Die vrede is essentieel. Christus zegt zijn vrienden deze vrede aan op een moment dat alle zekerheden onder druk staan. We bevinden ons rond het Laatste Avondmaal. H...
Het beeld van de hemel inspireert mensen door de eeuwen heen, van kunstenaars die dit prachtig uitbeelden tot anderen die eigenlijk alleen maar kunnen stamelen omdat ze het niet onder woorden kunnen brengen. Allemaal hebben we onze eigen beelden van wat er na onze dood gebeurt. Sommigen zien zichzelf misschien al met een harpje op een wolkje zitten, bij anderen gaan de gedachten uit naar een mooie plaats en weer anderen hebben geen idee en hopen er het beste van, of verwachten zelfs niets. Alle beelden schieten tekort, want simpelweg: we weten het niet. Het is iets waar we vol gelovig vertrouwen naar uit mogen zien. Jezus reikt ons in het evangelie een beeld aan. Als iemand er iets over kan zeggen, is Hij het wel. We bevinden ons rond het Laatste Avondmaal en Jezus bereidt zijn vrienden voor op het naderende afscheid. Daarbij geeft Hij hun een perspectief: het huis van de Vader, met vele verblijven. Daar bereidt Hij een plaats voor en daar mogen wij naar uitzien. Gelukkig ...