Levende Vissen

  Tijdens een voetbalwedstrijd hoor je geregeld na afloop dat “wij” gewonnen hebben, of “ze” hebben verloren. Het klinkt dan alsof we zelf 90 minuten lang meegespeeld hebben en de winnende goal hebben gemaakt. “We hebben gewonnen”. Die saamhorigheid verdwijnt bij een verliespartij, dan hebben “zij” gefaald.  Als het goed gaat komt het door onze inzet. We hebben dan iets voor elkaar gekregen. De wereld is maakbaar. Zolang we ons maar inzetten en moeite doen, komt alles goed. Het goede komt ons toe. Dan lijkt het alsof we het leven onder controle hebben, terwijl de realiteit vaak weerbarstiger is. In het evangelie plaatst Jezus daar gelukkig een ander perspectief tegenover. We lezen uit de zendingsrede. Hij zendt zijn leerlingen eropuit en bereidt hen voor op een werkelijkheid die niet altijd gemakkelijk zal zijn. Er zullen moeilijkheden komen. Niet alles zal lukken. Niet iedereen zal luisteren. Juist dan zegt Jezus: wees niet bang. Zelfs geen mus valt op de grond zo...

Soms zijn er momenten waarop iets ons echt raakt. Het kan van alles zijn: aangrijpende beelden op het journaal. Het verdriet van een ander, een moeilijke situatie die onder je huid gaat zitten. Je leeft dan even mee, misschien beter gezegd: je voelt mee, je laat je raken. Al is dat niet vanzelfsprekend. Door de dag heen komt er namelijk van alles op ons af. Er strijdt van alles om onze aandacht. Wat je nu raakt, kan straks alweer uit je gedachten verdwenen zijn. Dan gebeurt er wel weer wat nieuws en het “oude” verdwijnt naar de achtergrond. De gevoelens van medeleven zouden misschien op momenten meer door ons heen kunnen gaan. Verder kijken en doorvoelen wat ons raakt, in plaats van altijd maar weer door te gaan. We mogen ons werkelijk laten raken.   Jezus geeft ons het goede voorbeeld. In het Evangelie horen we hoe Hij de vele mensen ziet en door medelijden bewogen is. Hij is geraakt, maar nog wel meer dan dat. In het Grieks staat er een prachtig woord: “Splanchnizomai” (ἐσπλαγχ...

Continu leggen we van alles vast. Op Instagram plaatsen we foto's van wat we doen en eten. Na de vakantie maken we een fotoboek. Bij een concert gaat vaak eerst de telefoon omhoog om alles vast te kunnen leggen. We bewaren kaartjes van bijzondere uitstapjes, schrijven herinneringen op of delen ze met anderen. Het is een mooie manier om een herinnering levend te houden. Je staat als het ware weer bij dat mooie uitzicht of zit weer in die romantische film. Even ben je weer terug bij dat bijzondere moment. Dat is eigenlijk ook wat we in iedere eucharistieviering doen. We kijken terug naar wat Jezus tijdens het Laatste Avondmaal deed, hoe Hij zei: "Dit is mijn Lichaam en mijn Bloed. Blijf dit doen om Mij te gedenken." Maar de eucharistie is meer dan alleen een herinnering. Hier en nu mogen wij Christus ontmoeten, die zichzelf nog altijd aan ons geeft. In het Evangelie horen we vandaag een gedeelte uit de Broodrede van Johannes. Deze rede begint met de broodvermenigvuldiging...

  Zoals we hier bij elkaar zijn, hebben we allemaal ons eigen beeld van God. Dat klinkt misschien vreemd of spannend, want we geloven toch in dezelfde God? Toch kijken we allemaal net anders. Dat heeft te maken met wie wij zijn, wat we hebben meegemaakt en wat we met ons meedragen. Als kind hebben veel mensen een bepaald beeld van God. Waarschijnlijk een oude man met een lange witte baard, ergens hoog in de hemel. Misschien is dat beeld nog hetzelfde gebleven, maar vaak verandert het door de jaren heen. Het leven verandert je. Mooie ervaringen, teleurstellingen, verlies, liefde. Ook inzichten veranderen. We reageren allemaal persoonlijk op bepaalde godsbeelden. Een voorbeeld is het bekende beeld van God de Vader. Wanneer iemand een liefdevolle vader heeft gehad, dan kan dat beeld juist heel troostend zijn. Iemand die voor je klaarstaat. Die je opvangt. Die je thuisbrengt wanneer het nodig is. Als je vader juist afwezig was of simpelweg geen fijn mens, dan kan datzelfde beeld pijn d...

Als er een telefoonstoring is of het internet ligt er even uit, dan staat de wereld even stil. Althans, zo lijkt het. Waar sommigen gewoon rustig met het leven doorgaan, raken anderen in paniek. Je bent namelijk even uit verbinding. De berichtjes vallen even stil, er is geen afleiding en je bent even teruggeworpen op jezelf. Op die momenten valt vaak het kwartje hoeveel je eigenlijk op je mobiel zit. Voor sommigen onder ons is het dan een zegen en voor anderen is het een ramp. De verbinding kwijt zijn kan een gevoel van verveling met zich meebrengen, misschien zelfs wel eenzaamheid, of een gevoel van ruimte en rust. De hele dag komt er van alles en nog wat onze levens binnen. Terwijl de stilte weldadig is. Als namelijk alle stemmen en prikkels zwijgen, blijft over wat echt belangrijk is. Kerkelijk gezien zitten we nu zelf ook even in die stilte. Afgelopen donderdag vierden we Hemelvaart. Jezus, de verrezen Heer is teruggekeerd naar de Vader, maar de beloofde Helper, de Heilige Geest, i...

Jezus zei tegen zijn vrienden: “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet” ( Joh. 14, 27 ). Deze Bijbelse woorden klinken in iedere katholieke viering weer opnieuw. Voordat we de Eucharistie, het heilig Brood ontvangen, wensen we elkaar de vrede van Christus toe. We geven elkaar daarbij een hand en spreken die wens uit. Soms zal het best weleens op de automatische piloot gaan, maar het is een belangrijk moment. Voordat we Christus kunnen ontvangen in de Eucharistie moeten we in vrede leven en dat ook delen met de mensen om ons heen. Het is geen bijzaak en veel meer dan een mooi ritueel. Het raakt aan de kern. We kunnen Gods liefdevolle geschenk pas echt ten diepste ontvangen als we afstand nemen van verwijten, boosheid en onvrede. Die vrede is essentieel. Christus zegt zijn vrienden deze vrede aan op een moment dat alle zekerheden onder druk staan. We bevinden ons rond het Laatste Avondmaal. H...