Levende Vissen

Continu leggen we van alles vast. Op Instagram plaatsen we foto's van wat we doen en eten. Na de vakantie maken we een fotoboek. Bij een concert gaat vaak eerst de telefoon omhoog om alles vast te kunnen leggen. We bewaren kaartjes van bijzondere uitstapjes, schrijven herinneringen op of delen ze met anderen. Het is een mooie manier om een herinnering levend te houden. Je staat als het ware weer bij dat mooie uitzicht of zit weer in die romantische film. Even ben je weer terug bij dat bijzondere moment. Dat is eigenlijk ook wat we in iedere eucharistieviering doen. We kijken terug naar wat Jezus tijdens het Laatste Avondmaal deed, hoe Hij zei: "Dit is mijn Lichaam en mijn Bloed. Blijf dit doen om Mij te gedenken." Maar de eucharistie is meer dan alleen een herinnering. Hier en nu mogen wij Christus ontmoeten, die zichzelf nog altijd aan ons geeft. In het Evangelie horen we vandaag een gedeelte uit de Broodrede van Johannes. Deze rede begint met de broodvermenigvuldiging...

  Zoals we hier bij elkaar zijn, hebben we allemaal ons eigen beeld van God. Dat klinkt misschien vreemd of spannend, want we geloven toch in dezelfde God? Toch kijken we allemaal net anders. Dat heeft te maken met wie wij zijn, wat we hebben meegemaakt en wat we met ons meedragen. Als kind hebben veel mensen een bepaald beeld van God. Waarschijnlijk een oude man met een lange witte baard, ergens hoog in de hemel. Misschien is dat beeld nog hetzelfde gebleven, maar vaak verandert het door de jaren heen. Het leven verandert je. Mooie ervaringen, teleurstellingen, verlies, liefde. Ook inzichten veranderen. We reageren allemaal persoonlijk op bepaalde godsbeelden. Een voorbeeld is het bekende beeld van God de Vader. Wanneer iemand een liefdevolle vader heeft gehad, dan kan dat beeld juist heel troostend zijn. Iemand die voor je klaarstaat. Die je opvangt. Die je thuisbrengt wanneer het nodig is. Als je vader juist afwezig was of simpelweg geen fijn mens, dan kan datzelfde beeld pijn d...

Als er een telefoonstoring is of het internet ligt er even uit, dan staat de wereld even stil. Althans, zo lijkt het. Waar sommigen gewoon rustig met het leven doorgaan, raken anderen in paniek. Je bent namelijk even uit verbinding. De berichtjes vallen even stil, er is geen afleiding en je bent even teruggeworpen op jezelf. Op die momenten valt vaak het kwartje hoeveel je eigenlijk op je mobiel zit. Voor sommigen onder ons is het dan een zegen en voor anderen is het een ramp. De verbinding kwijt zijn kan een gevoel van verveling met zich meebrengen, misschien zelfs wel eenzaamheid, of een gevoel van ruimte en rust. De hele dag komt er van alles en nog wat onze levens binnen. Terwijl de stilte weldadig is. Als namelijk alle stemmen en prikkels zwijgen, blijft over wat echt belangrijk is. Kerkelijk gezien zitten we nu zelf ook even in die stilte. Afgelopen donderdag vierden we Hemelvaart. Jezus, de verrezen Heer is teruggekeerd naar de Vader, maar de beloofde Helper, de Heilige Geest, i...

Jezus zei tegen zijn vrienden: “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet” ( Joh. 14, 27 ). Deze Bijbelse woorden klinken in iedere katholieke viering weer opnieuw. Voordat we de Eucharistie, het heilig Brood ontvangen, wensen we elkaar de vrede van Christus toe. We geven elkaar daarbij een hand en spreken die wens uit. Soms zal het best weleens op de automatische piloot gaan, maar het is een belangrijk moment. Voordat we Christus kunnen ontvangen in de Eucharistie moeten we in vrede leven en dat ook delen met de mensen om ons heen. Het is geen bijzaak en veel meer dan een mooi ritueel. Het raakt aan de kern. We kunnen Gods liefdevolle geschenk pas echt ten diepste ontvangen als we afstand nemen van verwijten, boosheid en onvrede. Die vrede is essentieel. Christus zegt zijn vrienden deze vrede aan op een moment dat alle zekerheden onder druk staan. We bevinden ons rond het Laatste Avondmaal. H...

    Het beeld van de hemel inspireert mensen door de eeuwen heen, van kunstenaars die dit prachtig uitbeelden tot anderen die eigenlijk alleen maar kunnen stamelen omdat ze het niet onder woorden kunnen brengen. Allemaal hebben we onze eigen beelden van wat er na onze dood gebeurt. Sommigen zien zichzelf misschien al met een harpje op een wolkje zitten, bij anderen gaan de gedachten uit naar een mooie plaats en weer anderen hebben geen idee en hopen er het beste van, of verwachten zelfs niets. Alle beelden schieten tekort, want simpelweg: we weten het niet. Het is iets waar we vol gelovig vertrouwen naar uit mogen zien. Jezus reikt ons in het evangelie een beeld aan. Als iemand er iets over kan zeggen, is Hij het wel. We bevinden ons rond het Laatste Avondmaal en Jezus bereidt zijn vrienden voor op het naderende afscheid. Daarbij geeft Hij hun een perspectief: het huis van de Vader, met vele verblijven. Daar bereidt Hij een plaats voor en daar mogen wij naar uitzien. Gelukkig ...

  Door het leven heen maken we vele keuzes. Dit gaat de hele dag door. Sommigen neem je op de automatische piloot, daar denk je echt niet meer over na en op andere momenten moet je juist even de tijd nemen en er op kauwen. Op sommige momenten lijkt het misschien wel meer op een spelprogramma waarbij je voor verschillende deuren staat. Elke deur staat voor een keuze en bij elke keuze win je wel iets; maar is dat dan wel de prijs waar je voor wilde gaan? Vele keuzes bieden wel iets leuks. Iets dat kortstondig vreugde biedt, maar eigenlijk ook weer vlug vervliegt. Als leerlingen van de Heer moeten we zoeken naar de blijvende vreugde. Want sommige feestjes beginnen misschien wel goed, maar eindigen met een kater. Het feest van het geloof wordt alleen maar groter. Die blijvende vreugde biedt Jezus. Onze aandacht moeten we dus steeds op Hem richten. In het Evangelie noemt Hij zichzelf de Herder waarvan de schapen zijn stem herkennen. Daarom volgen zij Hem. Ze lopen niet willekeurig ach...