Als ik een fatbike zie, heb ik mijn mening eigenlijk al snel klaar. Die patserige dikke banden roepen meteen een bepaald beeld op en daar hoort in mijn hoofd ook een bepaald type fietser bij. Het oordeel vormt zich bijna vanzelf, terwijl ik die ander helemaal niet ken. Beeldvorming doet nu eenmaal zijn werk. Hetzelfde gebeurt als je denkt aan bepaalde mensen. Neem een Hagenees in gedachten en de beelden komen naar voren. Je hoort het accent al, met lange klanken en wat zangerig. Het beeld kleurt zich vanzelf in. Ooit vroeg ik aan jongeren om een christen uit te beelden. Op een flipover stond een silhouet getekend en zij mochten aanvullen waar je een christen aan kan herkennen. Welke kleding draagt hij? Wat wordt er gezegd en gedaan, of juist gelaten. De groep ging enthousiast aan de slag. Er werd van alles bijgetekend en opgeschreven. Een zichtbaar kruisje mocht natuurlijk niet ontbreken, net als een rozenkrans. Schelden hoorde er zeker niet bij, en eigenlijk sprak deze christen allee...
De lente is in aantocht, het is aan alles te zien. De natuur ontwaakt, de zon doet beter zijn best en mensen worden toch ook iets vrolijker. Het leven wordt er iets mooier van. Die ervaring voelt niet iedereen. Als je door moeilijke momenten gaat, door een verlieservaring of omdat het leven gewoon even naar is, dan kan de zon nog zo zijn best doen maar dan ligt het verdriet er als een mist overheen. Het leven verloopt dan langzamer, trager. Op die momenten kunnen we ook ervaren dat God afweziger lijkt. Alsof de verbinding doorbroken is en we er alleen voor staan. Dat kan een gevoel van verlatenheid met zich meebrengen. We gaan allemaal op een eigen manier met deze emoties om. Sommigen begraven zich in hun werk of trekken zich terug onder de dekens. Anderen lezen alles wat los en vast zit, om maar iets van grip te krijgen. Weer anderen gaan het uit de weg en zien het pas onder ogen als het echt niet anders kan. In het evangelie ontmoeten we vandaag Martha en Maria. Zij worden onderuit...