Levende Vissen

  Als jij je uitspreekt voor het goede, kan dat natuurlijk geen tegenstand oproepen. Hoop ik. Noem mij maar naïef, maar daar ga ik toch maar vanuit. Dat de realiteit een andere is merkte ik toen Paus Leo zich uitsprak voor de vrede. Hij houdt ons voor dat we ons daarop moeten richten en dat met oorlog geen vrede bereikt kan worden. Een boodschap waar je niet tegen kan zijn, maar dan hadden we buiten president Trump gerekend. Wellicht voelde hij zich aangesproken, want hij sprak zich meer dan kritisch uit over de paus. Alsof de Kerk zich daarover niet mag uitspreken. Paus Leo doet niet anders dan wat hij moet doen; profetisch spreken. Het is juist de taak van de Kerk, van de paus en van ons allemaal om een ander geluid te laten horen. Om vredebrengers te zijn. Dat is niet alleen een opdracht voor onze paus en de bisschoppen maar voor het hele Gods Volk, als gelovigen hebben wij de roeping om de vrede dichterbij te brengen. Zalig zijn de vredestichters. Die vrede zullen we eerst in...

  “Ik bid voor je.” We zeggen het vaak. Als iemand ziek is, als het leven zwaar is, of gewoon als iemand iets spannends te wachten staat. Daar is natuurlijk niets mis mee. Integendeel. Ik zeg het zelf ook en probeer het dan ook echt te doen. Soms klinkt het ook wat gemakkelijk. Iemand vertelt een moeilijk verhaal, je zoekt naar woorden en voor je het weet zeg je: “Ik zal voor je bidden.” Goed bedoeld, zeker. Maar het moet geen lege huls worden. Als een soort stopwoordje. Bidden kan namelijk bergen verzetten, niet altijd op de manier die wij zouden willen of hadden verwacht. Het kan meer dan wij denken. Gisteren was er in Rome een avondgebed voor de vrede. Paus Leo nam dit initiatief met Pasen. Vanwege de onrust in de wereld en de vele brandhaarden die er op dit moment zijn sprak hij nadrukkelijk over de vrede. De paus noemde de verrijzenis van Jezus een overwinning van de Liefde. Liefde die schept. Liefde die trouw blijft tot het einde. Liefde die vergeeft en bevrijdt. Paus Leo hie...

Zalig Pasen! De Heer is waarlijk verrezen! Alleluia! Die vreugde brengt ons hier vandaag samen. We vieren dat we een God hebben die ons niet loslaat, maar met ons meegaat, door het lijden en de dood heen, naar het leven. Een geloof dat niet stil laat staan, maar in beweging zet. Dat moeten we vieren, in het bijzonder vandaag: maar natuurlijk elke dag. We laten ons raken door de Levende en Hij brengt ons in beweging. In het bijzonder wil ik ook onze geloofsleerlingen welkom heten. Voor jullie is dit een bijzondere avond. Jullie worden opgenomen in de Kerk, verbonden met gelovigen over de hele wereld. Wat hier gebeurt, gebeurt vannacht op zoveel plaatsen. Dat verbindt ons met elkaar, over kerkmuren heen en verbonden in Christus. De afgelopen tijd zijn jullie op weg gegaan. Vandaag is geen afronding, geen diploma-uitreiking, met een leuke oorkonde die je later aan de muur hangt en soms naar kijkt. Het is een begin. Een weg die verder gaat, samen met de Heer. Ook jullie familieleden en vri...

  Gisteren stonden we stil bij de houding van een christen: dat is leven vanuit dankbaarheid, leven van wat je ontvangt. Het klinkt mooi, maar het betekent niet dat alles vervolgens van een leien dakje gaat en het leven er automatisch makkelijker van wordt.  Vandaag zien we daar een aanvulling op. Wat gebeurt er als het moeilijk wordt, als we te maken krijgen met het kruis, als het leven pijn doet? Daar past een andere christelijke houding bij: trouw zijn, dat we het uithouden en blijven, ook als het ingewikkeld wordt. Dit komt duidelijk naar voren in de Passie zoals wij die zojuist lazen. Het lijden en sterven van Jezus. Het is een verhaal dat alles in zich heeft; verraad, teleurstelling. Pijn. Maar ook trouw en liefde.  Jezus is zijn lijdensweg gegaan. Hij wordt verraden door Judas, verloochent door Petrus en belachelijk gemaakt door de mensen die Hem een week eerder nog toejuichten.  Ook ervaart Hij de trouw van de Maria’s en de geliefde leerling. Zij staan onder ...

Als ik een fatbike zie, heb ik mijn mening eigenlijk al snel klaar. Die patserige dikke banden roepen meteen een bepaald beeld op en daar hoort in mijn hoofd ook een bepaald type fietser bij. Het oordeel vormt zich bijna vanzelf, terwijl ik die ander helemaal niet ken. Beeldvorming doet nu eenmaal zijn werk. Hetzelfde gebeurt als je denkt aan bepaalde mensen. Neem een Hagenees in gedachten en de beelden komen naar voren. Je hoort het accent al, met lange klanken en wat zangerig. Het beeld kleurt zich vanzelf in. Ooit vroeg ik aan jongeren om een christen uit te beelden. Op een flipover stond een silhouet getekend en zij mochten aanvullen waar je een christen aan kan herkennen. Welke kleding draagt hij? Wat wordt er gezegd en gedaan, of juist gelaten. De groep ging enthousiast aan de slag. Er werd van alles bijgetekend en opgeschreven. Een zichtbaar kruisje mocht natuurlijk niet ontbreken, net als een rozenkrans. Schelden hoorde er zeker niet bij, en eigenlijk sprak deze christen allee...

De lente is in aantocht, het is aan alles te zien. De natuur ontwaakt, de zon doet beter zijn best en mensen worden toch ook iets vrolijker. Het leven wordt er iets mooier van. Die ervaring voelt niet iedereen. Als je door moeilijke momenten gaat, door een verlieservaring of omdat het leven gewoon even naar is, dan kan de zon nog zo zijn best doen maar dan ligt het verdriet er als een mist overheen. Het leven verloopt dan langzamer, trager. Op die momenten kunnen we ook ervaren dat God afweziger lijkt. Alsof de verbinding doorbroken is en we er alleen voor staan. Dat kan een gevoel van verlatenheid met zich meebrengen. We gaan allemaal op een eigen manier met deze emoties om. Sommigen begraven zich in hun werk of trekken zich terug onder de dekens. Anderen lezen alles wat los en vast zit, om maar iets van grip te krijgen. Weer anderen gaan het uit de weg en zien het pas onder ogen als het echt niet anders kan. In het evangelie ontmoeten we vandaag Martha en Maria. Zij worden onderuit...