De lente is in aantocht, het is aan alles te zien. De natuur ontwaakt, de zon doet beter zijn best en mensen worden toch ook iets vrolijker. Het leven wordt er iets mooier van. Die ervaring voelt niet iedereen. Als je door moeilijke momenten gaat, door een verlieservaring of omdat het leven gewoon even naar is, dan kan de zon nog zo zijn best doen maar dan ligt het verdriet er als een mist overheen. Het leven verloopt dan langzamer, trager. Op die momenten kunnen we ook ervaren dat God afweziger lijkt. Alsof de verbinding doorbroken is en we er alleen voor staan. Dat kan een gevoel van verlatenheid met zich meebrengen. We gaan allemaal op een eigen manier met deze emoties om. Sommigen begraven zich in hun werk of trekken zich terug onder de dekens. Anderen lezen alles wat los en vast zit, om maar iets van grip te krijgen. Weer anderen gaan het uit de weg en zien het pas onder ogen als het echt niet anders kan. In het evangelie ontmoeten we vandaag Martha en Maria. Zij worden onderuit...
In ingewikkelde tijden is het altijd zoeken naar lichtpuntjes. Dat ene wat een beetje vreugde geeft op een druilerige dag. Momenten van lichtheid en ruimte. Als dat onder druk staat, wordt het er niet gemakkelijker op. Op kantoor merkte ik dat op als de koffiemachine weer eens buiten gebruik was. Het gebruikelijke gezoem ontbrak, de gezellige ontmoetingen rond het apparaat bleven achterwege, het wandelingetje om even cafeïne bij te tanken verdween. Wat er wel was, waren collega’s met hoofdpijn, geklaag en gemopper. Koffie lijkt op een eerste levensbehoefte. Het geeft energie en het voelt alsof het ons goed doet. Tegelijkertijd is het geen dorstlesser. Als je er te veel van drinkt, krijg je er juist dorst van. Zo zijn er in onze levens veel dingen die misschien wel goed voelen, maar onze diepste dorst niet lessen. Christus stelt ons echter een andere bron in het vooruitzicht, een bron die geen tijdelijke verlichting geeft, maar levend water schenkt. In het evangelie zijn we vandaag getu...