Levende Vissen

Als er een telefoonstoring is of het internet ligt er even uit, dan staat de wereld even stil. Althans, zo lijkt het. Waar sommigen gewoon rustig met het leven doorgaan, raken anderen in paniek. Je bent namelijk even uit verbinding. De berichtjes vallen even stil, er is geen afleiding en je bent even teruggeworpen op jezelf. Op die momenten valt vaak het kwartje hoeveel je eigenlijk op je mobiel zit. Voor sommigen onder ons is het dan een zegen en voor anderen is het een ramp. De verbinding kwijt zijn kan een gevoel van verveling met zich meebrengen, misschien zelfs wel eenzaamheid, of een gevoel van ruimte en rust. De hele dag komt er van alles en nog wat onze levens binnen. Terwijl de stilte weldadig is. Als namelijk alle stemmen en prikkels zwijgen, blijft over wat echt belangrijk is. Kerkelijk gezien zitten we nu zelf ook even in die stilte. Afgelopen donderdag vierden we Hemelvaart. Jezus, de verrezen Heer is teruggekeerd naar de Vader, maar de beloofde Helper, de Heilige Geest, i...

Jezus zei tegen zijn vrienden: “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet” ( Joh. 14, 27 ). Deze Bijbelse woorden klinken in iedere katholieke viering weer opnieuw. Voordat we de Eucharistie, het heilig Brood ontvangen, wensen we elkaar de vrede van Christus toe. We geven elkaar daarbij een hand en spreken die wens uit. Soms zal het best weleens op de automatische piloot gaan, maar het is een belangrijk moment. Voordat we Christus kunnen ontvangen in de Eucharistie moeten we in vrede leven en dat ook delen met de mensen om ons heen. Het is geen bijzaak en veel meer dan een mooi ritueel. Het raakt aan de kern. We kunnen Gods liefdevolle geschenk pas echt ten diepste ontvangen als we afstand nemen van verwijten, boosheid en onvrede. Die vrede is essentieel. Christus zegt zijn vrienden deze vrede aan op een moment dat alle zekerheden onder druk staan. We bevinden ons rond het Laatste Avondmaal. H...

    Het beeld van de hemel inspireert mensen door de eeuwen heen, van kunstenaars die dit prachtig uitbeelden tot anderen die eigenlijk alleen maar kunnen stamelen omdat ze het niet onder woorden kunnen brengen. Allemaal hebben we onze eigen beelden van wat er na onze dood gebeurt. Sommigen zien zichzelf misschien al met een harpje op een wolkje zitten, bij anderen gaan de gedachten uit naar een mooie plaats en weer anderen hebben geen idee en hopen er het beste van, of verwachten zelfs niets. Alle beelden schieten tekort, want simpelweg: we weten het niet. Het is iets waar we vol gelovig vertrouwen naar uit mogen zien. Jezus reikt ons in het evangelie een beeld aan. Als iemand er iets over kan zeggen, is Hij het wel. We bevinden ons rond het Laatste Avondmaal en Jezus bereidt zijn vrienden voor op het naderende afscheid. Daarbij geeft Hij hun een perspectief: het huis van de Vader, met vele verblijven. Daar bereidt Hij een plaats voor en daar mogen wij naar uitzien. Gelukkig ...

  Door het leven heen maken we vele keuzes. Dit gaat de hele dag door. Sommigen neem je op de automatische piloot, daar denk je echt niet meer over na en op andere momenten moet je juist even de tijd nemen en er op kauwen. Op sommige momenten lijkt het misschien wel meer op een spelprogramma waarbij je voor verschillende deuren staat. Elke deur staat voor een keuze en bij elke keuze win je wel iets; maar is dat dan wel de prijs waar je voor wilde gaan? Vele keuzes bieden wel iets leuks. Iets dat kortstondig vreugde biedt, maar eigenlijk ook weer vlug vervliegt. Als leerlingen van de Heer moeten we zoeken naar de blijvende vreugde. Want sommige feestjes beginnen misschien wel goed, maar eindigen met een kater. Het feest van het geloof wordt alleen maar groter. Die blijvende vreugde biedt Jezus. Onze aandacht moeten we dus steeds op Hem richten. In het Evangelie noemt Hij zichzelf de Herder waarvan de schapen zijn stem herkennen. Daarom volgen zij Hem. Ze lopen niet willekeurig ach...

  Als jij je uitspreekt voor het goede, kan dat natuurlijk geen tegenstand oproepen. Hoop ik. Noem mij maar naïef, maar daar ga ik toch maar vanuit. Dat de realiteit een andere is merkte ik toen Paus Leo zich uitsprak voor de vrede. Hij houdt ons voor dat we ons daarop moeten richten en dat met oorlog geen vrede bereikt kan worden. Een boodschap waar je niet tegen kan zijn, maar dan hadden we buiten president Trump gerekend. Wellicht voelde hij zich aangesproken, want hij sprak zich meer dan kritisch uit over de paus. Alsof de Kerk zich daarover niet mag uitspreken. Paus Leo doet niet anders dan wat hij moet doen; profetisch spreken. Het is juist de taak van de Kerk, van de paus en van ons allemaal om een ander geluid te laten horen. Om vredebrengers te zijn. Dat is niet alleen een opdracht voor onze paus en de bisschoppen maar voor het hele Gods Volk, als gelovigen hebben wij de roeping om de vrede dichterbij te brengen. Zalig zijn de vredestichters. Die vrede zullen we eerst in...

  “Ik bid voor je.” We zeggen het vaak. Als iemand ziek is, als het leven zwaar is, of gewoon als iemand iets spannends te wachten staat. Daar is natuurlijk niets mis mee. Integendeel. Ik zeg het zelf ook en probeer het dan ook echt te doen. Soms klinkt het ook wat gemakkelijk. Iemand vertelt een moeilijk verhaal, je zoekt naar woorden en voor je het weet zeg je: “Ik zal voor je bidden.” Goed bedoeld, zeker. Maar het moet geen lege huls worden. Als een soort stopwoordje. Bidden kan namelijk bergen verzetten, niet altijd op de manier die wij zouden willen of hadden verwacht. Het kan meer dan wij denken. Gisteren was er in Rome een avondgebed voor de vrede. Paus Leo nam dit initiatief met Pasen. Vanwege de onrust in de wereld en de vele brandhaarden die er op dit moment zijn sprak hij nadrukkelijk over de vrede. De paus noemde de verrijzenis van Jezus een overwinning van de Liefde. Liefde die schept. Liefde die trouw blijft tot het einde. Liefde die vergeeft en bevrijdt. Paus Leo hie...