Levende Vissen

  Heel wat jaren geleden, ik was nog een ventje, was ik uitgenodigd voor een bruiloft. Een prachtig feest. Het bruidspaar zag er mooi uit en iedereen had zijn best gedaan om feestelijk voor de dag te komen. Zelf droeg ik een jasje en een dasje en ik voelde mij helemaal het mannetje.  Tot ik iemand zag rondlopen in een vale spijkerbroek, een wit T-shirt en een petje op. Hij zag eruit alsof hij ging klussen. Het bleek de broer van de bruid te zijn. Dat was een vreemde gewaarwording. Feestelijke kleding doet namelijk iets met je. De voorpret begint al thuis, wanneer je je klaarmaakt voor het feest. Natuurlijk draait het uiteindelijk niet om de buitenkant. Die broer kwam voor zijn zus en vierde vrolijk mee. Uiteindelijk gaat het niet om wat je draagt, maar om de houding waarmee je aan het feest deelneemt.   Vandaag vertelt Jezus in het Evangelie ook over een bruiloftsfeest. Hij bevindt zich in Jeruzalem en gaat in gesprek met de hogepriesters en de oudsten van het volk. Het i...

Mijn oma was slechthorend. Althans, het leek vooral zo te zijn, als het haar goed uitkwam. Als je haar iets vroeg waar ze niet zoveel zin in had, kon ze je aankijken alsof ze werkelijk geen idee had wat je zei. Maar als mijn nichtjes verderop met elkaar over hun vriendjes zaten te praten, bleek haar gehoor ineens uitstekend te functioneren. Dan hoorde ze alles en meestal had ze er ook nog een mening over. Misschien was ze af en toe een beetje Oost-Indisch doof. Je hoort iets wel, maar je doet er niets mee. Dat herkennen we waarschijnlijk allemaal wel een beetje. Soms komt een boodschap gewoon niet zo goed uit en je hebt er geen zin om er iets mee te doen. Negeren voelt dan makkelijker. Dat kan in kleine dingen zitten en natuurlijk ook in ons geloof. We kunnen heel goed naar Gods Woord luisteren en vervolgens toch besluiten dat een bepaalde boodschap vandaag vooral voor anderen bedoeld is.   Precies daarover spreekt Jezus in het Evangelie. Hij vertelt een gelijkenis aan de leiders v...

  Laatst mocht ik samen met andere religieuze voorgangers bidden voor de vrede. Een dominee, een rabbijn, een islamitisch geestelijk verzorger en ikzelf. Het klinkt als het begin van een flauwe mop, maar het was prachtig om zo samen te bidden. Ik voelde mij gedragen. Tijdens deze bijeenkomst noemde ik dat vrede begint in het eigen hart. Dus ik was lekker bezig. Tot ik thuiskwam. Er stond een auto op mijn oprit. Ik was moe, wilde naar binnen en drukte op de claxon. Rustig stapte iemand uit en nam nog eens uitgebreid afscheid. De vrede in mijn hart begon af te nemen en de irritatie steeg. Opnieuw ging ik toeteren, de ander begon te foeteren en ik deed vrolijk mee. Uiteindelijk reed hij boos weg en ging ik gefrustreerd naar binnen. Natuurlijk stond ik in mijn goed recht. Hij stond tenslotte verkeerd geparkeerd. Maar waar maakte ik mij eigenlijk zo druk om? Ik was misschien één minuut later binnen en irriteerde mij na een mooie avond. Zonde van de energie. Gelukkig kon ik ook om mijzel...

  Als je langs een groep kinderen loopt, hoor je nog weleens dat iets niet eerlijk is! Eentje voelt zich achtergesteld bij een spelletje of het snoepje is net wat kleiner. Een bedrukt, rood gezicht, misschien een voorzichtige traan en het plaatje is compleet. Van jongs af aan hebben we al een beeld van wat eerlijk en oneerlijk is en dat roept genoeg emoties en gevoelens op. Een beetje zoals de grote filosoof Calimero ooit verzuchtte: “Zij zijn groot en ik is klein, en da's niet eerlijk.” Daar blijven we ons hele leven gevoelig voor. Ook als we ouder zijn moeten zaken toch eerlijk verlopen, waarbij het natuurlijk de vraag is wat eerlijk daadwerkelijk is. De meesten zullen het erover eens zijn dat het eerlijk is om iets gelijkwaardig te verdelen. Al zit daar dan vaak wel de gedachte bij dat als je meer doet, je ook meer zou mogen verwachten. Tegelijkertijd weten we dat het leven niet altijd eerlijk is. Precies dat brengt Jezus vandaag in het evangelie naar voren.   Eigenlijk beg...

  Als christenen strooien we soms gemakkelijk met woorden van vergeving. Wanneer iemand gekwetst of teleurgesteld is, klinkt al snel: probeer de ander te vergeven. Dat is goed voor die ander en uiteindelijk ook voor jezelf. Daar zit natuurlijk waarheid in. Boosheid en pijn kunnen beklemmend werken. Je kunt zo vast komen te zitten in wat een ander jou heeft aangedaan, dat het je blijft bezighouden. Hetzelfde kan gebeuren wanneer je aan de andere kant staat. Schuldgevoelens kunnen zwaar op je drukken en maken dat je jezelf in de weg blijft zitten. Toch moeten we van vergeving geen gemakkelijke one-liner maken. Daarvoor kunnen pijn, schuld en teleurstelling veel te diep gaan. Soms zijn relaties ernstig beschadigd. Soms draag je iets jarenlang met je mee. En soms weet je met je verstand heel goed dat je zou moeten vergeven, terwijl je gevoel daar nog helemaal niet aan toe is. Vergeving is belangrijk, misschien wel een van de kernen van ons gelovig leven, maar daarmee is het nog geen ge...

Zet een groep mensen bij elkaar en de kans is groot dat er op een gegeven moment gedoe ontstaat. Vaak zijn het kleine zaken en soms grotere dingen, maar het kan overal gebeuren: thuis, op het werk, in de kerk. Daar waar mensen samenkomen, is er soms onbegrip en misverstaan. Gelukkig is dat niet het enige. Waar mensen samenkomen, gebeurt ook iets moois. We kunnen elkaar tot steun zijn. We hebben andere mensen nodig om te kunnen groeien. Het is dan jammer als er spanningen tussen mensen ontstaan. Daar kunnen we op verschillende manieren mee omgaan. Je kunt ermee blijven zitten, afstand nemen of erover gaan kletsen. Je kunt ook op de ander afstappen. Dat is niet altijd gemakkelijk. Het vraagt moed om een ander aan te spreken en te delen wat je raakt. Misschien sta jij wel aan de andere kant en word jij aangesproken. Ook geen fijne positie. Aangesproken worden kan pijnlijk zijn. Misschien herken je wat er gezegd wordt, of juist helemaal niet. Dan toch het gesprek voeren is makkelijker geze...