Levende Vissen

  Als christenen strooien we soms gemakkelijk met woorden van vergeving. Wanneer iemand gekwetst of teleurgesteld is, klinkt al snel: probeer de ander te vergeven. Dat is goed voor die ander en uiteindelijk ook voor jezelf. Daar zit natuurlijk waarheid in. Boosheid en pijn kunnen beklemmend werken. Je kunt zo vast komen te zitten in wat een ander jou heeft aangedaan, dat het je blijft bezighouden. Hetzelfde kan gebeuren wanneer je aan de andere kant staat. Schuldgevoelens kunnen zwaar op je drukken en maken dat je jezelf in de weg blijft zitten. Toch moeten we van vergeving geen gemakkelijke one-liner maken. Daarvoor kunnen pijn, schuld en teleurstelling veel te diep gaan. Soms zijn relaties ernstig beschadigd. Soms draag je iets jarenlang met je mee. En soms weet je met je verstand heel goed dat je zou moeten vergeven, terwijl je gevoel daar nog helemaal niet aan toe is. Vergeving is belangrijk, misschien wel een van de kernen van ons gelovig leven, maar daarmee is het nog geen ge...

Zet een groep mensen bij elkaar en de kans is groot dat er op een gegeven moment gedoe ontstaat. Vaak zijn het kleine zaken en soms grotere dingen, maar het kan overal gebeuren: thuis, op het werk, in de kerk. Daar waar mensen samenkomen, is er soms onbegrip en misverstaan. Gelukkig is dat niet het enige. Waar mensen samenkomen, gebeurt ook iets moois. We kunnen elkaar tot steun zijn. We hebben andere mensen nodig om te kunnen groeien. Het is dan jammer als er spanningen tussen mensen ontstaan. Daar kunnen we op verschillende manieren mee omgaan. Je kunt ermee blijven zitten, afstand nemen of erover gaan kletsen. Je kunt ook op de ander afstappen. Dat is niet altijd gemakkelijk. Het vraagt moed om een ander aan te spreken en te delen wat je raakt. Misschien sta jij wel aan de andere kant en word jij aangesproken. Ook geen fijne positie. Aangesproken worden kan pijnlijk zijn. Misschien herken je wat er gezegd wordt, of juist helemaal niet. Dan toch het gesprek voeren is makkelijker geze...

Als christen ontvang je eigenlijk nooit een diploma waarop staat dat je klaar bent. Misschien heb je ooit een oorkonde gekregen van je doop of je eerste H. Communie, maar er komt nooit een eindexamen met een leuke diploma-uitreiking: zo, nu mag je als leerling van de Heer de wijde wereld in, want je bent helemaal klaar! Dat komt natuurlijk omdat we nooit uitgeleerd zijn. Of je nu pas katholiek bent geworden of al je hele leven naar de kerk gaat: leerling blijven we. Geloven is namelijk een weg die we ons hele leven gaan. Wat je als kind heel vanzelfsprekend vond, kan later ineens vragen oproepen. Wat je op je dertigste bezighoudt, kan op je zeventigste weer heel anders zijn. Niet omdat wat je eerder geloofde verkeerd was, maar omdat ons geloof zich verdiept. Heel ons leven mogen we ons daarom door Christus bij de hand laten nemen. We blijven leerling van de Heer.   In het Evangelie gaan we eigenlijk verder waar we vorige week gebleven zijn. Jezus en zijn leerlingen zijn in de omgev...

  Mijn huis lijkt steeds meer op een museum. Er staan meerdere beelden van heiligen. Elk beeld vertelt zo zijn eigen verhaal. Sommige heb ik gekregen van goede vrienden, andere bij bijzondere gelegenheden, of ik heb ze ergens op de kop getikt. Die beelden staan er niet om te aanbidden, dat doen wij katholieken natuurlijk niet. Het zijn afbeeldingen van gewone mensen, zoals u en ik, die Jezus hebben nagevolgd. Niet altijd volmaakt, maar in hun leven hebben zij, ieder op hun eigen manier, iets van Gods liefde zichtbaar gemaakt. Daarmee zijn zij als het ware vensters op Gods liefde. Ze laten iets van God zien. Johannes van Damascus zei het eeuwen geleden al heel mooi: "Ik aanbid niet de materie, maar de Schepper van de materie, die materie geworden is omwille van ons." Zo heb ik ook verschillende afbeeldingen van Jezus, in verschillende soorten en maten. Zoals bijvoorbeeld het Kindje Jezus, het Heilig Hart en natuurlijk een kruisbeeld. Mijn favoriet is denk ik een beeld van een ...

  Leren fietsen gaat niet vanzelf, dat heb ik zelf mogen ervaren. Mijn vader gaf mij dan een flink zetje in de rug en al slingerend eindigde ik tegen een paaltje of op de grond. Remmen was namelijk ook nog ingewikkeld. Toen verwachtte ik nooit dat ik het ooit zou leren. Je doet zoveel dingen tegelijk: evenwicht bewaren, vaart maken en ook nog proberen om niemand te raken. En toch, door te oefenen, door te vallen en weer op te staan, leer je het en denk je er op een gegeven moment niet meer bij na. Het gaat dan als vanzelf. Je ergens in ontwikkelen vraagt om inzet, tijd en soms een beetje bloed, zweet en tranen. Dat geldt voor iets als leren fietsen, maar eigenlijk voor het hele leven: als je gaat studeren, je carrière vormgeeft of ontdekt hoe je in relaties staat. Het leven is eigenlijk een grote leerschool waarin jij je blijft ontwikkelen. Soms gaat dat goed en zie je een duidelijke lijn, terwijl het op andere momenten helemaal niet gaat zoals jij verwacht. Je krijgt een “nee” te ...

Een paar jaar geleden was ik op bedevaart naar Israël. Het was prachtig en de Bijbelverhalen gingen plotseling veel meer leven. Lopend door de smalle straten van Jeruzalem zie je opeens de Kruisweg voor je. Op het veld van de herders kun je je ineens indenken hoe die mannen wakker schrokken van de engelen die "Gloria" begonnen te zingen. Ook gingen we een dag varen op het Meer van Galilea. Heerlijk toeristisch hadden ze een oude vissersboot nagebouwd, maar wel voorzien van alle gemakken. Zo voeren we het water op. Het was prachtig. Indrukwekkend. Een weids uitzicht, water zover je kon kijken. Je begrijpt dan ook dat, wanneer je daar in een storm terechtkomt, de angst je om het hart slaat. Je bent bang om te vergaan. Gelukkig was het tijdens onze tocht windstil. In die stilte is het gemakkelijk om God te danken voor de schoonheid van de schepping en voor de mooie ervaringen die je mag ontvangen. Dat verandert wanneer de wind opsteekt en het water onstuimig wordt. Dan beleef je...