Levende Vissen

Zalig Pasen! De Heer is waarlijk verrezen! Alleluia! Die vreugde brengt ons hier vandaag samen. We vieren dat we een God hebben die ons niet loslaat, maar met ons meegaat, door het lijden en de dood heen, naar het leven. Een geloof dat niet stil laat staan, maar in beweging zet. Dat moeten we vieren, in het bijzonder vandaag: maar natuurlijk elke dag. We laten ons raken door de Levende en Hij brengt ons in beweging. In het bijzonder wil ik ook onze geloofsleerlingen welkom heten. Voor jullie is dit een bijzondere avond. Jullie worden opgenomen in de Kerk, verbonden met gelovigen over de hele wereld. Wat hier gebeurt, gebeurt vannacht op zoveel plaatsen. Dat verbindt ons met elkaar, over kerkmuren heen en verbonden in Christus. De afgelopen tijd zijn jullie op weg gegaan. Vandaag is geen afronding, geen diploma-uitreiking, met een leuke oorkonde die je later aan de muur hangt en soms naar kijkt. Het is een begin. Een weg die verder gaat, samen met de Heer. Ook jullie familieleden en vri...

  Gisteren stonden we stil bij de houding van een christen: dat is leven vanuit dankbaarheid, leven van wat je ontvangt. Het klinkt mooi, maar het betekent niet dat alles vervolgens van een leien dakje gaat en het leven er automatisch makkelijker van wordt.  Vandaag zien we daar een aanvulling op. Wat gebeurt er als het moeilijk wordt, als we te maken krijgen met het kruis, als het leven pijn doet? Daar past een andere christelijke houding bij: trouw zijn, dat we het uithouden en blijven, ook als het ingewikkeld wordt. Dit komt duidelijk naar voren in de Passie zoals wij die zojuist lazen. Het lijden en sterven van Jezus. Het is een verhaal dat alles in zich heeft; verraad, teleurstelling. Pijn. Maar ook trouw en liefde.  Jezus is zijn lijdensweg gegaan. Hij wordt verraden door Judas, verloochent door Petrus en belachelijk gemaakt door de mensen die Hem een week eerder nog toejuichten.  Ook ervaart Hij de trouw van de Maria’s en de geliefde leerling. Zij staan onder ...

Als ik een fatbike zie, heb ik mijn mening eigenlijk al snel klaar. Die patserige dikke banden roepen meteen een bepaald beeld op en daar hoort in mijn hoofd ook een bepaald type fietser bij. Het oordeel vormt zich bijna vanzelf, terwijl ik die ander helemaal niet ken. Beeldvorming doet nu eenmaal zijn werk. Hetzelfde gebeurt als je denkt aan bepaalde mensen. Neem een Hagenees in gedachten en de beelden komen naar voren. Je hoort het accent al, met lange klanken en wat zangerig. Het beeld kleurt zich vanzelf in. Ooit vroeg ik aan jongeren om een christen uit te beelden. Op een flipover stond een silhouet getekend en zij mochten aanvullen waar je een christen aan kan herkennen. Welke kleding draagt hij? Wat wordt er gezegd en gedaan, of juist gelaten. De groep ging enthousiast aan de slag. Er werd van alles bijgetekend en opgeschreven. Een zichtbaar kruisje mocht natuurlijk niet ontbreken, net als een rozenkrans. Schelden hoorde er zeker niet bij, en eigenlijk sprak deze christen allee...

De lente is in aantocht, het is aan alles te zien. De natuur ontwaakt, de zon doet beter zijn best en mensen worden toch ook iets vrolijker. Het leven wordt er iets mooier van. Die ervaring voelt niet iedereen. Als je door moeilijke momenten gaat, door een verlieservaring of omdat het leven gewoon even naar is, dan kan de zon nog zo zijn best doen maar dan ligt het verdriet er als een mist overheen. Het leven verloopt dan langzamer, trager. Op die momenten kunnen we ook ervaren dat God afweziger lijkt. Alsof de verbinding doorbroken is en we er alleen voor staan. Dat kan een gevoel van verlatenheid met zich meebrengen. We gaan allemaal op een eigen manier met deze emoties om. Sommigen begraven zich in hun werk of trekken zich terug onder de dekens. Anderen lezen alles wat los en vast zit, om maar iets van grip te krijgen. Weer anderen gaan het uit de weg en zien het pas onder ogen als het echt niet anders kan. In het evangelie ontmoeten we vandaag Martha en Maria. Zij worden onderuit...

In ingewikkelde tijden is het altijd zoeken naar lichtpuntjes. Dat ene wat een beetje vreugde geeft op een druilerige dag. Momenten van lichtheid en ruimte. Als dat onder druk staat, wordt het er niet gemakkelijker op. Op kantoor merkte ik dat op als de koffiemachine weer eens buiten gebruik was. Het gebruikelijke gezoem ontbrak, de gezellige ontmoetingen rond het apparaat bleven achterwege, het wandelingetje om even cafeïne bij te tanken verdween. Wat er wel was, waren collega’s met hoofdpijn, geklaag en gemopper. Koffie lijkt op een eerste levensbehoefte. Het geeft energie en het voelt alsof het ons goed doet. Tegelijkertijd is het geen dorstlesser. Als je er te veel van drinkt, krijg je er juist dorst van. Zo zijn er in onze levens veel dingen die misschien wel goed voelen, maar onze diepste dorst niet lessen. Christus stelt ons echter een andere bron in het vooruitzicht, een bron die geen tijdelijke verlichting geeft, maar levend water schenkt. In het evangelie zijn we vandaag getu...

  In een drukke ruimte kan het plotseling gebeuren. Door alle rumoer, stemmen en geluiden heen, hoor je plotseling je naam. Je hebt misschien niet alles verstaan, maar je richt je op en bent alert. Je voelt je aangesproken. Zo gaat het ook in ons gelovig leven. Er gebeurt van alles, het leven raast door en dan klinkt er opeens iets dat je raakt. Een woord uit de Bijbel, een ontmoeting of de zon die net mooi schijnt. Alsof Jezus je naam noemt. Je weet je aangesproken. Aangesproken worden is één ding. De vraag is wat je daarna doet. Jezus roept ieder van ons. Stuk voor stuk. Het is de uitnodiging om ons tot Hem te richten en naast Hem te gaan staan.   In het Evangelie trekt Jezus er vandaag met drie leerlingen op uit. Ze gaan de berg op. Dit is in de Bijbel een plaats om je terug te trekken, maar ook een plek van openbaring. Op bergen gebeuren bijzondere dingen; God laat zich zien aan Elia en Mozes ontvangt er de Tien geboden. Wanneer iemand in de Bijbel een berg beklimt staat e...