Leren fietsen gaat niet vanzelf, dat heb ik zelf mogen ervaren. Mijn vader gaf mij dan een flink zetje in de rug en al slingerend eindigde ik tegen een paaltje of op de grond. Remmen was namelijk ook nog ingewikkeld. Toen verwachtte ik nooit dat ik het ooit zou leren. Je doet zoveel dingen tegelijk: evenwicht bewaren, vaart maken en ook nog proberen om niemand te raken. En toch, door te oefenen, door te vallen en weer op te staan, leer je het en denk je er op een gegeven moment niet meer bij na. Het gaat dan als vanzelf. Je ergens in ontwikkelen vraagt om inzet, tijd en soms een beetje bloed, zweet en tranen. Dat geldt voor iets als leren fietsen, maar eigenlijk voor het hele leven: als je gaat studeren, je carrière vormgeeft of ontdekt hoe je in relaties staat. Het leven is eigenlijk een grote leerschool waarin jij je blijft ontwikkelen. Soms gaat dat goed en zie je een duidelijke lijn, terwijl het op andere momenten helemaal niet gaat zoals jij verwacht. Je krijgt een “nee” te ...
Een paar jaar geleden was ik op bedevaart naar Israël. Het was prachtig en de Bijbelverhalen gingen plotseling veel meer leven. Lopend door de smalle straten van Jeruzalem zie je opeens de Kruisweg voor je. Op het veld van de herders kun je je ineens indenken hoe die mannen wakker schrokken van de engelen die "Gloria" begonnen te zingen. Ook gingen we een dag varen op het Meer van Galilea. Heerlijk toeristisch hadden ze een oude vissersboot nagebouwd, maar wel voorzien van alle gemakken. Zo voeren we het water op. Het was prachtig. Indrukwekkend. Een weids uitzicht, water zover je kon kijken. Je begrijpt dan ook dat, wanneer je daar in een storm terechtkomt, de angst je om het hart slaat. Je bent bang om te vergaan. Gelukkig was het tijdens onze tocht windstil. In die stilte is het gemakkelijk om God te danken voor de schoonheid van de schepping en voor de mooie ervaringen die je mag ontvangen. Dat verandert wanneer de wind opsteekt en het water onstuimig wordt. Dan beleef je...