Levende Vissen

Liefde is overal. Zet de radio maar aan en bijna ieder liedje gaat erover. De zoete zwijmelfilms draaien overuren. Ook op sociale media, in tijdschriften en datingprogramma's in alle soorten en maten: liefde is overal. Althans, een bepaalde vorm van liefde. Een liefde die soms nogal vluchtig is en aan heel wat voorwaarden moet voldoen. Graag kijk ik soms naar dating-programma’s, zoals “First Dates” en misschien nog wel liever: “Lang Leve de Liefde”. Twee mensen worden samen in een huis gezet en wij mogen meekijken. We zien de eerste voorzichtige kennismaking, de onvermijdelijke pasta die op tafel komt en de discussie over wie de bank of het bed krijgt. We zijn getuige van de eerste blikken, de verwachtingen, de ongemakkelijkheid en soms ook de teleurstellingen. Bij de evaluatie kiezen de deelnemers er nogal eens voor om niet samen verder te gaan. Er is wel een vriendschappelijke klik, maar de romantische ontbreekt. Deze mensen komen waarschijnlijk binnen met een heel lijstje aan we...

We leven in een tijd waarin iedereen overal wel iets van lijkt te moeten vinden. Een mening is snel gegeven, een uitspraak wordt online snel gedeeld en voor je het weet is er gedoe. Mensen buitelen over elkaar heen om hun mening te geven en soms lijkt het belangrijker om je gelijk te halen dan om werkelijk naar elkaar te luisteren. Eigenlijk is dat helemaal niet zo nieuw. Ook in de tijd van Jezus waren er mensen die probeerden anderen op hun woorden te vangen. Niet omdat ze werkelijk geïnteresseerd waren in wat de ander te zeggen had, maar omdat ze iemand ergens op wilden kunnen afrekenen. Het Evangelie van vandaag laat ons zien hoe Jezus daarmee omgaat. Tegelijk houdt het ons een spiegel voor. Want hoe gemakkelijk laten wij onszelf meeslepen in allerlei tegenstellingen? Lukt het ons dan nog om te zien wat werkelijk belangrijk is?   We lezen hoe twee groepen samenspannen tegen Jezus. Aan de ene kant staan de Farizeeën. Dit zijn vrome Joden die de Wet goed kennen en zo willen volg...

  Heel wat jaren geleden, ik was nog een ventje, was ik uitgenodigd voor een bruiloft. Een prachtig feest. Het bruidspaar zag er mooi uit en iedereen had zijn best gedaan om feestelijk voor de dag te komen. Zelf droeg ik een jasje en een dasje en ik voelde mij helemaal het mannetje.  Tot ik iemand zag rondlopen in een vale spijkerbroek, een wit T-shirt en een petje op. Hij zag eruit alsof hij ging klussen. Het bleek de broer van de bruid te zijn. Dat was een vreemde gewaarwording. Feestelijke kleding doet namelijk iets met je. De voorpret begint al thuis, wanneer je je klaarmaakt voor het feest. Natuurlijk draait het uiteindelijk niet om de buitenkant. Die broer kwam voor zijn zus en vierde vrolijk mee. Uiteindelijk gaat het niet om wat je draagt, maar om de houding waarmee je aan het feest deelneemt.   Vandaag vertelt Jezus in het Evangelie ook over een bruiloftsfeest. Hij bevindt zich in Jeruzalem en gaat in gesprek met de hogepriesters en de oudsten van het volk. Het i...

Mijn oma was slechthorend. Althans, het leek vooral zo te zijn, als het haar goed uitkwam. Als je haar iets vroeg waar ze niet zoveel zin in had, kon ze je aankijken alsof ze werkelijk geen idee had wat je zei. Maar als mijn nichtjes verderop met elkaar over hun vriendjes zaten te praten, bleek haar gehoor ineens uitstekend te functioneren. Dan hoorde ze alles en meestal had ze er ook nog een mening over. Misschien was ze af en toe een beetje Oost-Indisch doof. Je hoort iets wel, maar je doet er niets mee. Dat herkennen we waarschijnlijk allemaal wel een beetje. Soms komt een boodschap gewoon niet zo goed uit en je hebt er geen zin om er iets mee te doen. Negeren voelt dan makkelijker. Dat kan in kleine dingen zitten en natuurlijk ook in ons geloof. We kunnen heel goed naar Gods Woord luisteren en vervolgens toch besluiten dat een bepaalde boodschap vandaag vooral voor anderen bedoeld is.   Precies daarover spreekt Jezus in het Evangelie. Hij vertelt een gelijkenis aan de leiders v...

  Laatst mocht ik samen met andere religieuze voorgangers bidden voor de vrede. Een dominee, een rabbijn, een islamitisch geestelijk verzorger en ikzelf. Het klinkt als het begin van een flauwe mop, maar het was prachtig om zo samen te bidden. Ik voelde mij gedragen. Tijdens deze bijeenkomst noemde ik dat vrede begint in het eigen hart. Dus ik was lekker bezig. Tot ik thuiskwam. Er stond een auto op mijn oprit. Ik was moe, wilde naar binnen en drukte op de claxon. Rustig stapte iemand uit en nam nog eens uitgebreid afscheid. De vrede in mijn hart begon af te nemen en de irritatie steeg. Opnieuw ging ik toeteren, de ander begon te foeteren en ik deed vrolijk mee. Uiteindelijk reed hij boos weg en ging ik gefrustreerd naar binnen. Natuurlijk stond ik in mijn goed recht. Hij stond tenslotte verkeerd geparkeerd. Maar waar maakte ik mij eigenlijk zo druk om? Ik was misschien één minuut later binnen en irriteerde mij na een mooie avond. Zonde van de energie. Gelukkig kon ik ook om mijzel...

  Als je langs een groep kinderen loopt, hoor je nog weleens dat iets niet eerlijk is! Eentje voelt zich achtergesteld bij een spelletje of het snoepje is net wat kleiner. Een bedrukt, rood gezicht, misschien een voorzichtige traan en het plaatje is compleet. Van jongs af aan hebben we al een beeld van wat eerlijk en oneerlijk is en dat roept genoeg emoties en gevoelens op. Een beetje zoals de grote filosoof Calimero ooit verzuchtte: “Zij zijn groot en ik is klein, en da's niet eerlijk.” Daar blijven we ons hele leven gevoelig voor. Ook als we ouder zijn moeten zaken toch eerlijk verlopen, waarbij het natuurlijk de vraag is wat eerlijk daadwerkelijk is. De meesten zullen het erover eens zijn dat het eerlijk is om iets gelijkwaardig te verdelen. Al zit daar dan vaak wel de gedachte bij dat als je meer doet, je ook meer zou mogen verwachten. Tegelijkertijd weten we dat het leven niet altijd eerlijk is. Precies dat brengt Jezus vandaag in het evangelie naar voren.   Eigenlijk beg...