Levende Vissen

Graag werk ik onder druk. Moet iets volgende week af zijn? Dan heb ik dus nog een week. Natuurlijk kan je iets van tevoren afmaken, maar het komt dan “morgen” wel. Daarna volgt er weer een morgen en voor je het weet zit je met de deadline voor de deur snel iets af te ronden. Het is eigenlijk onnodig. Want ook al gaat het meestal goed, er moet natuurlijk niets tegenzitten. Een onverwachte afspraak of een file kan de hele planning in de war sturen. Bij sommige zaken kunnen we het ons veroorloven om iets tot het laatste moment uit te stellen. Maar op een gegeven moment is de tijd voorbij en moet je klaar zijn. Ondanks alle goede bedoelingen en redenen die jij jezelf geeft, kan je dan ook te laat zijn. Een goede voorbereiding is het halve werk. Door ergens de ruimte voor te nemen, krijg je ademruimte. Je hebt dan als het ware genoeg olie in je lampje zitten. Het is een kwestie van opletten.   Zoals Jezus ons in het evangelie oproept om waakzaam te zijn. Al meerdere weken horen we hoe J...

Zelf ben ik opgegroeid in een kerk met heel veel beelden van heiligen aan de muur. Als kind, en eigenlijk nog steeds, vond ik het machtig interessant om de verhalen te horen van de mannen en vrouwen die daar stonden afgebeeld. Je moet nogal iets groots hebben bereikt, willen ze van jou zo'n beeld maken. Of nog mooier: een glas-in-loodraam. Onze ouders kozen ervoor om mijn zus en mij naar een protestants-christelijke basisschool te sturen, want: 'Dan krijgen ze nog wat mee.' Dat klopte ook. Ik heb er veel aan te danken. De Bijbelverhalen gingen voor mij leven en daar pluk ik nog steeds de vruchten van. Maar die protestantse invloeden deden ook iets met mij. Dat merkte ik toen ik als acht- of negenjarige met de pastoor door de kerk liep. Hij wees de verschillende heiligenbeelden aan en vertelde de verhalen die erbij hoorden. Ik luisterde aandachtig, totdat ik iemand miste over wie wij net op school les hadden gehad. Zoekend tussen de beelden, maar ook wel een beetje trots dat...

Liefde is overal. Zet de radio maar aan en bijna ieder liedje gaat erover. De zoete zwijmelfilms draaien overuren. Ook op sociale media, in tijdschriften en datingprogramma's in alle soorten en maten: liefde is overal. Althans, een bepaalde vorm van liefde. Een liefde die soms nogal vluchtig is en aan heel wat voorwaarden moet voldoen. Graag kijk ik soms naar dating-programma’s, zoals “First Dates” en misschien nog wel liever: “Lang Leve de Liefde”. Twee mensen worden samen in een huis gezet en wij mogen meekijken. We zien de eerste voorzichtige kennismaking, de onvermijdelijke pasta die op tafel komt en de discussie over wie de bank of het bed krijgt. We zijn getuige van de eerste blikken, de verwachtingen, de ongemakkelijkheid en soms ook de teleurstellingen. Bij de evaluatie kiezen de deelnemers er nogal eens voor om niet samen verder te gaan. Er is wel een vriendschappelijke klik, maar de romantische ontbreekt. Deze mensen komen waarschijnlijk binnen met een heel lijstje aan we...

We leven in een tijd waarin iedereen overal wel iets van lijkt te moeten vinden. Een mening is snel gegeven, een uitspraak wordt online snel gedeeld en voor je het weet is er gedoe. Mensen buitelen over elkaar heen om hun mening te geven en soms lijkt het belangrijker om je gelijk te halen dan om werkelijk naar elkaar te luisteren. Eigenlijk is dat helemaal niet zo nieuw. Ook in de tijd van Jezus waren er mensen die probeerden anderen op hun woorden te vangen. Niet omdat ze werkelijk geïnteresseerd waren in wat de ander te zeggen had, maar omdat ze iemand ergens op wilden kunnen afrekenen. Het Evangelie van vandaag laat ons zien hoe Jezus daarmee omgaat. Tegelijk houdt het ons een spiegel voor. Want hoe gemakkelijk laten wij onszelf meeslepen in allerlei tegenstellingen? Lukt het ons dan nog om te zien wat werkelijk belangrijk is?   We lezen hoe twee groepen samenspannen tegen Jezus. Aan de ene kant staan de Farizeeën. Dit zijn vrome Joden die de Wet goed kennen en zo willen volg...

  Heel wat jaren geleden, ik was nog een ventje, was ik uitgenodigd voor een bruiloft. Een prachtig feest. Het bruidspaar zag er mooi uit en iedereen had zijn best gedaan om feestelijk voor de dag te komen. Zelf droeg ik een jasje en een dasje en ik voelde mij helemaal het mannetje.  Tot ik iemand zag rondlopen in een vale spijkerbroek, een wit T-shirt en een petje op. Hij zag eruit alsof hij ging klussen. Het bleek de broer van de bruid te zijn. Dat was een vreemde gewaarwording. Feestelijke kleding doet namelijk iets met je. De voorpret begint al thuis, wanneer je je klaarmaakt voor het feest. Natuurlijk draait het uiteindelijk niet om de buitenkant. Die broer kwam voor zijn zus en vierde vrolijk mee. Uiteindelijk gaat het niet om wat je draagt, maar om de houding waarmee je aan het feest deelneemt.   Vandaag vertelt Jezus in het Evangelie ook over een bruiloftsfeest. Hij bevindt zich in Jeruzalem en gaat in gesprek met de hogepriesters en de oudsten van het volk. Het i...

Mijn oma was slechthorend. Althans, het leek vooral zo te zijn, als het haar goed uitkwam. Als je haar iets vroeg waar ze niet zoveel zin in had, kon ze je aankijken alsof ze werkelijk geen idee had wat je zei. Maar als mijn nichtjes verderop met elkaar over hun vriendjes zaten te praten, bleek haar gehoor ineens uitstekend te functioneren. Dan hoorde ze alles en meestal had ze er ook nog een mening over. Misschien was ze af en toe een beetje Oost-Indisch doof. Je hoort iets wel, maar je doet er niets mee. Dat herkennen we waarschijnlijk allemaal wel een beetje. Soms komt een boodschap gewoon niet zo goed uit en je hebt er geen zin om er iets mee te doen. Negeren voelt dan makkelijker. Dat kan in kleine dingen zitten en natuurlijk ook in ons geloof. We kunnen heel goed naar Gods Woord luisteren en vervolgens toch besluiten dat een bepaalde boodschap vandaag vooral voor anderen bedoeld is.   Precies daarover spreekt Jezus in het Evangelie. Hij vertelt een gelijkenis aan de leiders v...