Levende Vissen

Een vloek is snel ontsnapt. Het is een vervelende eigenschap waar je maar moeilijk vanaf komt. Je kunt het wel vervangen door “chips” of andere varianten op scheldwoorden, maar het blijft iets onnodigs. Het lijkt misschien op te luchten als je je vingers stoot en er een vloek uitgooit, maar de pijn wordt er niet minder van. Sinds de afgelopen dagen ligt mijn vader in het ziekenhuis. Aan het begin van de week was hij meerdere dagen niet aanspreekbaar. Halverwege de week veranderde dat. Langzaam kwam hij bij. Hij sprak erg onduidelijk en dat leidde tot frustratie. Wat hij daarop zei was kraakhelder, niet om hier in de kerk te herhalen, maar nog nooit was ik zo blij met een vloek. Het is makkelijk om te zeggen dat vloeken niet mag. En toch zijn er situaties waarin je het anders hoort. Wetten en regels hebben we niet voor niets. We moeten rekening houden met elkaar, maar het is altijd goed om ook naar de omstandigheden te kijken. Dat woord van mijn vader heeft een andere lading dan wanneer...

  In onze levens hebben wij allemaal voorbeeldfiguren, mensen die door hun leven heen iets hebben laten zien wat ons inspireert en wij overnemen. Dat zie je overal: in hoe je met mensen omgaat, in je werk en ook in je geloof. Is er iemand geweest die jou iets over het geloof liet zien, vooral door wie hij of zij was? De heilige Johannes Chrysostomus, een kerkleraar uit de vierde eeuw zei eens dat als je wilt dat iemand christen wordt, jij ze een jaar bij je moet laten wonen. Dat klinkt natuurlijk als een prachtig ideaal. Door jouw normale leven heen zou je de ander dan inspireren om leerling van de Heer te worden. Tegelijkertijd is het ook een confronterend beeld. Ik weet namelijk niet of een jaar bij mij op de bank zitten iemand dichter bij God brengt. Eigenlijk betwijfel ik het. Johannes houdt ons op een goede manier voor dat geloof dus zichtbaar zou moeten worden door onze manier van leven. Dat licht mag door ons heen schijnen.   Het draait dus niet om leuke praatjes of m...

Mijn vader is al een tijdje ziek, hij heeft alzheimer. Nu komt hij in de fase dat hij steeds meer verliest. Waar hij in eerste instantie situaties door elkaar haalde of de dag niet meer precies wist, brokkelt de werkelijkheid steeds meer af. Overlijdens zijn vergeten, of hij verwacht dat ik nog aan tafel kom voor de maaltijd, terwijl ik echt al een paar jaar op mijzelf woon. De afgelopen week was hij in het ziekenhuis omdat de verwardheid wel erg toenam. Het was de vraag of er misschien iets anders speelde, maar het blijkt gewoon de volgende stap in een ziekteproces te zijn. Dat roept gevoelens van rouw op en daar mag je dan een weg in vinden. Dat is natuurlijk niet uniek. In al onze levens worden wij geconfronteerd met moeilijke momenten en pijnlijke situaties. Het is fijn om dan te kunnen zeggen dat je gelovig bent en daar hoop uit mag putten, maar geloven is vooral makkelijk als alles overzichtelijk en leuk is. Het is een heel ander verhaal als het leven ingewikkeld wordt.   Dan...

Als wij samen ergens heen gaan, wil ik u adviseren om niet achter mij aan te lopen. Ik verdwaal namelijk nog op het kerkplein. Onderweg is het verschil tussen links en rechts opeens ingewikkeld. Een ding weet u zeker; als ik de weg moet wijzen, komen we zeker een kwartiertje te laat aan. In een groep zie je mij dus niet snel voorop lopen. In die zin ken ik mijn plaats. Niet uit een soort valse bescheidenheid, maar uit zelfkennis. We moeten ons bewust zijn van welke rollen we hebben en daarin weten waar wij staan. Dat geeft duidelijkheid en structuur. Het klinkt vanzelfsprekend, maar de realiteit   is een andere. Als een groep in beweging komt, zijn er vaak vele wegwijzers. Met alle verwarring van dien. Hoe heerlijk is het om dan ook gewoon volgeling te kunnen zijn en er achterna lopen. Niet uit gemakzucht, of slaafse volgzaamheid, maar omdat we onze plek kennen. In ons geloof past dezelfde houding. We willen leerlingen van Jezus zijn. Dat maakt dat we mogen volgen. Weer een logisch...

“Is er niks te doen, dan draag je groen.” Dat ezelsbruggetje gebruikten wij vroeger als misdienaars om in de sacristie te weten welke liturgische kleur kazuifel er voor de pastoor klaargelegd moest worden. Zeker na de zogenoemde sterke tijden, met de verstilling van de Advent en de uitbundigheid van Kerst, kwam die lange groene periode toch wat saai over. “Is er niks te doen, dan draag je groen.” Ook de naam helpt niet echt mee. “De tijd door het jaar”. Dat klinkt niet bijzonder, eerder wat gewoontjes. Je zou bijna denken dat we de hoogtepunten gehad hebben en nu vooral wachten tot de Vastentijd weer begint. Daarmee doen we deze groene tijd tekort. Het mag best even normaal zijn. Deze gewone tijd heeft waarde in zichzelf. We mogen op adem komen en laten bezinken wat we gevierd hebben. We staan iets minder stil bij afzonderlijke momenten van het geloofsmysterie, zoals bijvoorbeeld bij de Geboorte. Nu krijgen we ruimte om het geheel te laten doorwerken in ons leven. Juist door deze tijd ...

De Kerststal heeft iets magisch. Als je nu ergens binnenkomt, gaat de blik er als vanzelf naar toe. Stallen zijn er in alle soorten en maten. Sommigen gaan al generaties met de familie mee en anderen zijn van lego. Klassiek en modern, alles is mogelijk. Ook ik ben met de Kerststal opgegroeid. In de weken voor Kerst werd hij thuis neergezet. Maria, Jozef, de os en de ezel vonden gelijk hun plaats. De herders met wat schaapjes werden ervoor neergezet. Het Kindje Jezus lag vol verwachting achter de stal. Die moest nog even geduld hebben. Op Kerstavond was het even onderhandelen met mijn zus wie Jezus in de stal mocht leggen. Met de wijzen of de koningen hadden we iets meer geduld. Die stonden iets verder van de stal af en mochten steeds iets dichterbij komen. Zij kwamen echt in beweging, althans, als wij ze verplaatsten. Zo kwam ook dit feest een beetje tot leven. Al werd dit door de jaren heen steeds minder en werd iedereen bij het opzetten al in en rond de stal geplaatst, behalve Jezus....