Levende Vissen

Vorige week mocht ik mee op zomerkamp. Met zo’n 60 kinderen tussen de 8 en de 18 jaar hebben we er een mooie week van gemaakt. Naast sport en spel was er ook ruimte voor bezinning door samen te bidden en dagelijks een Bijbeltekst te bespreken. De deelnemers gingen hier op verschillende manieren mee om. Voor sommigen is het een verplicht stukje corvee. voor anderen is het iets waar ze naar uitkijken, maar voor de meesten is het iets dat gewoon bij het zomerkamp hoort en biedt het ook een welkom rustmoment tussen alle drukte door. In deze week groeide bij mij ook weer het respect voor de kookstaf. Dagelijks moesten zij voor 80 man weer een maaltijd op tafel toveren. Waarbij ze rekening moesten houden met allergieën, tijdsschema’s en hongerige pubers. Die gasten eten namelijk alles wat los en vast zit. Op de tweede dag was de rijst nog niet helemaal gaar. Aan de verschillende tafels keken verbaasde blikken op, er verschenen wat lange tanden want de afspraak is wel dat het bord leeggegeten...

  Jezus spreekt vaak in gelijkenissen. Hij gebruikt gewone beelden, uit het normale leven, om iets te vertellen over het Koninkrijk van God. Juist omdat de voorbeelden zo herkenbaar zijn, zetten ze aan het denken. Meestal laat Jezus de betekenis open en nodigt Hij zijn toehoorders uit om zelf verder te kijken. Vandaag is dat anders. Bij de gelijkenis van de zaaier geeft Hij zelf de uitleg. Je zou bijna zeggen: een preek is overbodig, want Jezus zegt het zelf natuurlijk het beste. De gelijkenis begint met luisteren. Dit is misschien wel een van de moeilijkste dingen die er zijn. Zet tien mensen op een rij en ze hebben alle tien iets anders gehoord. Afleiding, misverstanden en vooroordelen liggen voortdurend op de loer. Daarom kunnen wij ons allemaal herkennen in de verschillende soorten grond waarover Jezus spreekt. De afgelopen weken hoorden we hoe Jezus zijn leerlingen op weg stuurde. Hij bereidde hen voor op een weg die niet altijd gemakkelijk zou zijn. Juist daarom moesten zij l...

  Een van de meest gehoorde vragen in deze periode is: "Heb je nog plannen voor de zomer?" Het einde van een werk- en schooljaar komt in zicht. Op scholen worden de laatste cijfers ingevuld. Voor sommigen is dat een spannend moment en anderen liggen in gedachten al te bakken op het strand. Ook voor hen die de schoolbanken al wat langer achter zich hebben gelaten, is de zomer vaak een kantelmoment. De temperaturen lopen op, agenda's worden leger en veel activiteiten komen tot een einde. We worden als het ware uitgenodigd om het rustiger aan te doen. Voor de één is dat een opluchting. Voor de ander juist een moeilijke periode. Niet iedereen kan op vakantie. Sommigen ervaren juist meer eenzaamheid doordat er van alles tijdelijk stilvalt. De zomer is dus niet voor iedereen vanzelfsprekend een tijd van ontspanning. Toch is het voor ons allemaal goed om even pas op de plaats te maken. Even terug te kijken op de tijd die achter ons ligt. Even op adem te komen voordat een nieuwe ...

  Het kruis is eigenlijk een wonderlijk iets. Onze kerken hangen er vol mee, het is een mooie traditie om in onze huizen ook een of meerdere kruizen op te hangen en velen van ons dragen ook een kruisje om de nek. Het lijkt bij het interieur te horen en soms misschien meer een modebeeld te zijn. Het laat ook iets anders zien. Het kruis is niet zomaar een mooi symbool, het is een martelwerktuig. Een veroordeelde werd gekruisigd en stierf een langzame en verstikkende dood. Je gunt het je ergste vijand niet.   Aan dat kruis is Christus geslagen en voor ons gestorven. Door die kruisdood én verrijzenis mogen we uitzien naar leven met Hem. Vandaag zegt Jezus dat we ons kruis op moeten nemen. Dat wordt soms weleens negatief uitgelegd. Die christenen met hun kruis dragen, ellende en gedoe. In het leven moet je winnen, jezelf waarmaken. Het kruis lijkt daar het tegenovergestelde te laten zien, maar niets is minder waar. Er schuilt juist kracht in het opnemen van het kruis. De evangeli...

  Tijdens een voetbalwedstrijd hoor je geregeld na afloop dat “wij” gewonnen hebben, of “ze” hebben verloren. Het klinkt dan alsof we zelf 90 minuten lang meegespeeld hebben en de winnende goal hebben gemaakt. “We hebben gewonnen”. Die saamhorigheid verdwijnt bij een verliespartij, dan hebben “zij” gefaald.  Als het goed gaat komt het door onze inzet. We hebben dan iets voor elkaar gekregen. De wereld is maakbaar. Zolang we ons maar inzetten en moeite doen, komt alles goed. Het goede komt ons toe. Dan lijkt het alsof we het leven onder controle hebben, terwijl de realiteit vaak weerbarstiger is. In het evangelie plaatst Jezus daar gelukkig een ander perspectief tegenover. We lezen uit de zendingsrede. Hij zendt zijn leerlingen eropuit en bereidt hen voor op een werkelijkheid die niet altijd gemakkelijk zal zijn. Er zullen moeilijkheden komen. Niet alles zal lukken. Niet iedereen zal luisteren. Juist dan zegt Jezus: wees niet bang. Zelfs geen mus valt op de grond zo...

Soms zijn er momenten waarop iets ons echt raakt. Het kan van alles zijn: aangrijpende beelden op het journaal. Het verdriet van een ander, een moeilijke situatie die onder je huid gaat zitten. Je leeft dan even mee, misschien beter gezegd: je voelt mee, je laat je raken. Al is dat niet vanzelfsprekend. Door de dag heen komt er namelijk van alles op ons af. Er strijdt van alles om onze aandacht. Wat je nu raakt, kan straks alweer uit je gedachten verdwenen zijn. Dan gebeurt er wel weer wat nieuws en het “oude” verdwijnt naar de achtergrond. De gevoelens van medeleven zouden misschien op momenten meer door ons heen kunnen gaan. Verder kijken en doorvoelen wat ons raakt, in plaats van altijd maar weer door te gaan. We mogen ons werkelijk laten raken.   Jezus geeft ons het goede voorbeeld. In het Evangelie horen we hoe Hij de vele mensen ziet en door medelijden bewogen is. Hij is geraakt, maar nog wel meer dan dat. In het Grieks staat er een prachtig woord: “Splanchnizomai” (ἐσπλαγχ...