Levende Vissen

Als ik naar de kerststal kijk, heb ik toch wel een beetje te doen met die herders en de Wijzen uit het Oosten. Ze moeten namelijk op kraamvisite. Als ik altijd ergens tegen opzie, is dat het wel. Het is natuurlijk prachtig als er een kleintje wordt geboren, van harte gefeliciteerd! Maar dan op bezoek gaan, met een beetje pech getrakteerd worden op bevallingsverhalen en beschuit met muisjes: Het zal nooit een hobby worden. Het ergste vind ik nog het vinden van een passend cadeautje. Ze zijn nog te jong voor een cadeaubon. Met kleertjes moet je opletten of het niet te klein is. Gelukkig is hulp nooit ver weg. In mijn vorige werkkring had ik eigenlijk alleen maar vrouwelijke collega’s, die gaven dan goede tips en ik kon weer goede sier maken. Als ik nu weer naar de kerststal kijk en de koningen zie komen met hun goud, wierook en mirre, dan vraag ik mij af wie hen geadviseerd heeft? Erg praktisch is het allemaal niet, luiers zijn handiger. Deze geschenken hebben natuurlijk ook een pracht...

  Op deze zondag na Kerst vieren we het hoogfeest van de heilige Familie. Als we naar hen kijken, zien we een ideaalplaatje: twee ouders die elkaar trouw blijven, ondanks alles wat het leven hen voorschotelt. Ze dragen de zorg voor Jezus, ook al zo’n ideaal Kind die altijd binnen de lijntjes kleurt en samen vormen ze een heilig Huisgezin. Het navolgen waard… Tegelijkertijd is de realiteit in onze levens vaak een andere. Natuurlijk mogen we idealen formuleren: graag zelf, maar we moeten daarbij ook realistisch blijven. Als we denken: 'zo moeten wij ook leven', leidt dat tot teleurstelling. Het kan ons een gevoel van falen geven of pijn doen als ons leven anders loopt. Daar is deze feestdag niet voor bedoeld. In de Heilige Familie toont het ons een voorbeeld van hoe we samen in de realiteit van het leven kunnen zoeken naar Gods wil en hoe we in onze levens leerlingen van de Heer mogen zijn en elkaar daarin mogen steunen. Zelf bij de Heilige Familie zal het weleens ingewikkeld z...

Er gebeurt altijd iets bijzonders als er een baby een kamer binnenkomt. Als vanzelf gaat alle aandacht naar dit kleine mensje uit. Volwassenen maken plotseling de vreemdste geluidjes, nemen wonderlijke houdingen aan om oogcontact te maken en alles wordt uit de kast gehaald om een glimlach op het gezichtje te toveren. Een baby brengt een hoop vreugde. Het werkt vertederend. Zelfs de grootste chagrijn kan zich vaak toch niet inhouden om met een klein glimlachje toe te kijken.   Een baby geeft ons ook een beeld van een hoopvolle belofte. De hele toekomst ligt in principe nog open; vol dromen, verwachtingen en mogelijkheden. Zelf ben ik altijd wat verlegen bij baby’s. Ze kunnen je zo aanstaren, alsof ze door je heen kunnen kijken. Het is een blik van nieuwsgierigheid, die we jammer genoeg op een gegeven moment toch kwijtraken. Baby’s zijn ook kwetsbaar. We moeten ze goed vasthouden, het nekje ondersteunen en dan ook nog ontspannen blijven. Als ouder heb je een hele verantwoordelijkheid...