In het evangelie zijn we getuige van een gesprek tussen Nikodemus en Jezus. Wat er in de tekst niet staat is dat zij elkaar ’s nachts ontmoeten. Dit doen zij omdat Nikodemus niet gezien wil worden met Jezus. Hij is een belangrijke farizeeër; een van de joodse leiders. Als zij samen gezien worden, heeft hij een probleem. Dan maar in de “veiligheid” van het duister. Er volgt een bijzonder gesprek, waarvan wij een gedeelte lezen. Jezus geeft eigenlijk al een voorproefje van wat er Hem staat te gebeuren. Hij zal omhoog geheven worden, opdat wij eeuwig kunnen leven. Dit vergelijkt Hij met het verhaal van Mozes, zoals wij dat in de eerste lezing lazen. Het volk trekt door de woestijn richting het Beloofde Land en ze beginnen te zeuren en te klagen. Ze worden bestraft met giftige slangen en dan bekeren ze zich en vragen zij God om hulp. Ze moeten een bronzen slang op een stok plaatsen en daar naar opzien. Dan zullen ze genezen. De stok met de bronzen slang heeft geen krachten, het is geen magie. God is liefdevol handelend aanwezig. Dat liefdevolle handelen zien we ook terug bij het offer van Christus. God houdt zoveel van ons dat Hij Mensgeworden is en voor ons sterft aan een kruis. Daar houdt het niet op, Jezus gaat door de dood heen en daardoor kunnen wij uitzien naar het leven met God. Ook Jezus wordt opgeheven. Wij mogen opzien naar het kruis. In onze kerken, huizen en in het straatbeeld zijn genoeg kruizen te zien. Voor ons is dat zo gewoon, maar iemand uit Jezus’ tijd zou schrikken: overal ziet martelwerktuigen. Het kruis was een dodelijk wapen. Wij zien het nu anders. Het kruis wordt zo niet een einde, maar een beginpunt. Jezus’ kruisdood is onze redding.
Door Gods liefdevolle handelen hoeven wij ons niet te laten leiden door angst, maar mogen wij hoopvol leven en uitzien naar Hem die leven geeft.
We mogen onze angsten onder ogen zien. Ook dit voorbeeld zien we terug bij Jezus. We weten hoe Hij voor zijn arrestatie angstig is en bidt: “Laat deze beker aan mij voorbijgaan, maar niet mijn wil geschiedde, maar die van U.” Jezus gaat zijn lijden niet uit de weg, maar brengt het biddend bij God. Daarom kan Paulus in de tweede lezing ook schrijven: “En als mens verschenen heeft hij zich vernederd door gehoorzaam te worden tot de dood, tot de dood aan een kruis.” Dat gehoorzamen kan je zien als “geen vragen stellen, maar doen”, passender is waarschijnlijk om te verstaan als dat Jezus blijft luisteren. Daarin geeft Hij het voorbeeld dat we, in alle moeilijkheden van het leven, ons kunnen richten op God. We mogen onze angsten delen en Hij ons zal begeleiden.
Het is makkelijk gezegd. In een tijd waarin alle ellende steeds dichterbij komt en via sociale media onze levens binnenkomt, kan de angst je om het hart slaan. Beelden van oorlog, geweld, rampen… er is genoeg om je zorgen te maken. Angst is ook niet per se verkeerd. Als je nooit ergens bang voor bent, klopt er ook iets niet. Angst kan ons behoeden voor roekeloosheid: het houdt je weg bij een brandend huis of bij een agressieve hond. Het wordt lastig wanneer angst de regie neemt en het de hoop in God naar de achtergrond brengt.
Juist door onze angsten onder ogen te zien, kunnen we groeien in vertrouwen op de Levende Heer. Het begint ermee dat we eerlijk durven kijken naar wat ons bang maakt. Waar worstelen we mee, wat houdt ons misschien weg van Gods liefde? Dat mogen we delen met de Heer, in gebed, in de stilte of samen met anderen. Zo wordt het kruis niet een last die ons neerdrukt, maar een teken van hoop dat ons helpt vooruit te gaan. Op dit feest van Kruisverheffing mogen we opnieuw leren opzien naar het kruis. Niet als versiering, niet als een leuk object boven de deur of als sieraad om de hals, maar als teken van Gods nabijheid.
Ooit was ik bij iemand die vertelde dat hij Gods aanwezigheid nauwelijks meer ervoer. In zijn huis was het kruis van de muur verdwenen en er hingen allerlei andere symbolen voor in de plaats. Tijdens ons gesprek ontdekte hij dat dit niet paste bij zijn verlangen om meer met God te leven. Toen het kruis weer een plek kreeg in huis, kwam er ook ruimte voor gebed en de ervaring van Gods aanwezigheid. Dat is een uitnodiging voor ons allemaal. Geef het kruis de ruimte, in je huis, in het leven en vooral in je hart. Het kruis mag ons eraan herinneren dat Jezus zijn armen wijd voor ons opent. Wij kunnen altijd weer bij Hem terugkeren. Het kruis is ook de wegwijzer naar Gods liefde. Durf zonder angst in beweging te komen, want God heeft ons lief en wijst de wegen naar het leven. Amen.
Afbeelding: Giovanni Battista Tiepolo (ca. 1750), via wikipedia.
Reacties
Een reactie posten