In ingewikkelde tijden is het altijd zoeken naar lichtpuntjes. Dat ene wat een beetje vreugde geeft op een druilerige dag. Momenten van lichtheid en ruimte. Als dat onder druk staat, wordt het er niet gemakkelijker op. Op kantoor merkte ik dat op als de koffiemachine weer eens buiten gebruik was. Het gebruikelijke gezoem ontbrak, de gezellige ontmoetingen rond het apparaat bleven achterwege, het wandelingetje om even cafeïne bij te tanken verdween. Wat er wel was, waren collega’s met hoofdpijn, geklaag en gemopper. Koffie lijkt op een eerste levensbehoefte. Het geeft energie en het voelt alsof het ons goed doet. Tegelijkertijd is het geen dorstlesser. Als je er te veel van drinkt, krijg je er juist dorst van. Zo zijn er in onze levens veel dingen die misschien wel goed voelen, maar onze diepste dorst niet lessen. Christus stelt ons echter een andere bron in het vooruitzicht, een bron die geen tijdelijke verlichting geeft, maar levend water schenkt.
In het evangelie zijn we vandaag getuige van een ontmoeting tussen Jezus en een Samaritaanse vrouw. Zij komt uit een andere religieuze en culturele context. De Samaritanen kennen God, maar aanbidden anders. Er is afstand en wantrouwen tussen Joden en Samaritanen. Jezus ontmoet deze vrouw waar zij is. Hij komt naar haar in haar situatie. Ze heeft een geschiedenis en daar lijkt zij zich voor te schamen. Ze gaat namelijk op het heetst van de dag naar de bron. Dit doe je normaal in de ochtend of in de namiddag, maar niet als de zon op haar hoogst staat. Ze lijkt anderen uit de weg te willen gaan en zoekt de anonimiteit. In de ontmoeting ligt het initiatief vandaag bij Jezus. Hij vraagt haar om te drinken. Bij andere Bijbelse ontmoetingen komt men vaak naar Jezus toe met een vraag, maar nu gaat het andersom. Jezus richt zich tot haar en nodigt haar uit. In het gesprek benoemt Hij haar levenssituatie, maar Hij veroordeelt haar niet. Makkelijk zou Hij een preek kunnen houden dat zij zich moet bekeren, maar dit doet Hij anders. Hij sluit aan bij waar zij staat en stelt haar de bron van levend water in het vooruitzicht. Deze ontmoeting werkt voor haar levensveranderend. De vrouw die eerst in alle eenzaamheid naar de bron gaat, gaat nu openlijk de stad in. Ze bekent kleur en deelt van haar ervaringen. Juist daardoor kan zij getuigen van de Christus. Haar waterkruik laat zij staan. Het oorspronkelijke doel van haar komst verliest zijn betekenis. Ze heeft de bron van levend water gevonden. Als we met onze dorst naar Jezus gaan, geeft Hij ons een bron die ons leven verandert.
Het is altijd goed om in de Bijbel te kijken waar iets gebeurt. De ontmoeting van vandaag vindt plaats in Sichar. Dit is een belangrijke plek. Hier richtte Abram een altaar op. Jakob kocht er een stuk land en daar is ook de bron van Jakob. In de Bijbel gebeuren er bijzondere gebeurtenissen bij bronnen. Dit zijn vaak plaatsen van ontmoeting en verandering. In het Oude Testament lezen we hoe Mozes een Egyptenaar dood en vervolgens de woestijn in vlucht. Uitgedroogd komt hij bij een bron aan waar een jonge vrouw Sippora hem te drinken geeft. Zij zal later met hem gaan trouwen. De knecht die op zoek moet gaan naar een vrouw voor Isaak, ontmoet haar bij een bron en ook Jakob ontmoet zijn geliefde Rebekka bij zo’n waterpunt. Een bron is een plaats vol van belofte. Water geeft ons leven. God opent nieuwe wegen en in het Evangelie wordt Christus zelf die bron.
In onze levens zijn er veel putten die om onze aandacht vragen. Situaties of zaken die onze dorst lijken te lessen, maar eigenlijk averechts werken. Bijvoorbeeld de sociale media die je even gebruikt om je gedachten te verzetten en vervolgens zo een uur van je tijd opslokt. De behoefte die we hebben aan bevestiging, als we ons druk maken om wat anderen van ons vinden. Verslavingen die ons een moment van rust geven, maar dan dubbel zo hard terug slaan. Het lijkt allemaal even voldoening te geven, maar de dorst komt steeds terug. We blijven drinken van verontreinigende bronnen. Ego en eigenbelang spelen een grote rol, maar staan echte oplossingen vaak in de weg. Veel stemmen beloven een oplossing, maar brengen ons verder naar beneden. Het is goed om oog te hebben voor de bronnen waar wij uit putten en tegelijkertijd de vraag te stellen: welke Bron werkt echt?
Jezus nodigt ons uit om naar die bron te komen, maar dat vraagt om een keuze. We zullen eerst eerlijk moeten kijken waar we nu uit putten en of we die tijdelijke bronnen los durven laten. De vrouw bij de bron laat haar emmer achter. Dat lijkt klein, maar het zegt veel. Ze kwam om water te halen, maar ze heeft iets anders gevonden: een bron die haar leven verandert. De vraag van vandaag is daarom eenvoudig: welke emmer dragen wij met ons mee? Waar putten wij uit? En durven wij die emmer ook achter te laten? Wanneer we ons door Christus laten aanspreken, wanneer we eerlijk naar onszelf durven kijken en onze dorst bij Hem brengen, kan er iets nieuws gebeuren. Dan hoeven we ons niet langer te verbergen, zoals die vrouw eerst deed, maar kunnen we getuigen van die verandering. De vrouw deelt van haar vreugde met anderen. Zo mogen we leven vanuit de bron van Gods barmhartigheid. Een bron die onuitputtelijk is, want Gods liefde gaat steeds naar ons uit. Amen.
Reacties
Een reactie posten