Door het leven heen maken we vele keuzes. Dit gaat de hele dag door. Sommigen neem je op de automatische piloot, daar denk je echt niet meer over na en op andere momenten moet je juist even de tijd nemen en er op kauwen. Op sommige momenten lijkt het misschien wel meer op een spelprogramma waarbij je voor verschillende deuren staat. Elke deur staat voor een keuze en bij elke keuze win je wel iets; maar is dat dan wel de prijs waar je voor wilde gaan? Vele keuzes bieden wel iets leuks. Iets dat kortstondig vreugde biedt, maar eigenlijk ook weer vlug vervliegt. Als leerlingen van de Heer moeten we zoeken naar de blijvende vreugde. Want sommige feestjes beginnen misschien wel goed, maar eindigen met een kater. Het feest van het geloof wordt alleen maar groter. Die blijvende vreugde biedt Jezus.
Onze aandacht moeten we dus steeds op Hem richten. In het Evangelie noemt Hij zichzelf de Herder waarvan de schapen zijn stem herkennen. Daarom volgen zij Hem. Ze lopen niet willekeurig achter iemand aan, maar doen dit bewust. Daarna zet de Heer nog een stap verder door zichzelf de Deur te noemen. Door Hem komen we binnen , zijn we gered en kunnen we uitzien naar leven in overvloed. De blijvende vreugde. De Heer komen we op het spoor in de Bijbel, door het vieren van de sacramenten zoals wij vandaag weer doen en door naar Hem te luisteren in de stilte. Jezus volgen is meer dan een gemakkelijke keuze maken. We richten ons daarmee op God. Dat zit besloten in de “Ik ben”-uitspraak. Het Grieks wat hier gebruikt wordt: “ἐγώ εἰμι”, zegt veel meer dan onze vertaling ons aan kan bieden. De nadruk ligt hier op het woord: “Ik”. Hierin klinkt de echo door van God die zich in ons Oude Testament voorstelt aan Mozes. Bij de ontmoeting vraagt Mozes hoe hij God aan zijn volk moet voorstellen. Hierop krijgt Hij het antwoord: Ik ben die is. Door deze woorden te gebruiken laat Jezus zien wij Hij is: God zelf. Heel concreet, onder ons aanwezig. Als wij die Heer navolgen komen we in beweging en gaan we door de Deur. Dat houdt direct ook een opdracht in. Als je door de deur binnengaat, ben je ook een herder voor de schapen. Zo dragen we ook verantwoordelijkheid voor elkaar. We zijn tochtgenoten en ook wegwijzers, steeds wijzend op de Levende.
Wie Jezus volgt, komt in beweging.
Dit zien we al gebeuren bij de eerste leerlingen. We ontmoeten hen in de eerste lezing uit het Bijbelboek Handelingen. We maken even een sprongetje naar Pinksteren. Jezus is ten Hemelgevaren en heeft zijn vrienden een Helper beloofd. Zij waren dagenlang in gebed, zonder ophouden. Toen daalde de Heilige Geest over hen neer. Daar waar zij eerst veilig in huis zaten, bang voor de joodse leiders, kunnen ze nu niet anders dan naar buiten gaan en aan iedereen die het maar horen wil vertellen wat er is gebeurd. Dat Jezus leeft. Ze hadden natuurlijk gewoon binnen kunnen blijven zitten. Veilig, met wat gelijkgestemden om je heen verzameld. Niemand aan wie jij je irriteert of stoort, een leuke manier van Kerk-zijn. Maar dat is onze opdracht niet. We moeten in beweging komen en er op uit gaan. De vreugde delen die Jezus in ons hart heeft gelegd. Al is het soms ploeteren en vermoeiend. We hebben een Blijde Boodschap en die verdient het om gedeeld te worden.
Misschien denk je nu: mooi verhaal, maar dat is niets voor mij. Ik ben geen Petrus. Ik sta niet voor groepen. Laat mij maar gewoon mijn leven leiden.
Terwijl het wel onze roeping als christen is. Als leerlingen van de Heer. Bij een roeping gaan de gedachten makkelijk uit naar priesters, diakens of mensen in het religieuze leven, maar roeping geldt voor ons allemaal. Ieder van ons, stuk voor stuk, krijgt van God de vraag om iets te doen met de talenten die jij ontvangen hebt. Dat is voor ons allemaal uniek. Misschien denk jij wel dat jij niets te bieden hebt. Omdat je geen zeker geloof hebt en soms twijfels hebt. Of weleens verkeerde keuzes maakt. Juist daarmee heb jij iets prachtigs te bieden, want je weet hoe ingewikkeld het leven kan zijn en hopelijk ervaar je daarin ook de trouw van God die jou steeds weer opvangt. Dat is de Blijde Boodschap die mag klinken, steeds weer opnieuw. Lees maar in de Bijbel wie God allemaal roept. Het zijn kneusjes, klunzen en losers. Zondaars, mensen die twijfelen. Gewone mensen, zoals wij allemaal zijn. Het gaat er niet om dat God de perfecte gelovigen zoekt, maar Hij draagt er zorg voor dat zijn struikelende gelovigen om op te staan en verder te gaan. Daartoe zend Hij steeds de Geest, gelukkig maar. Op eigen kracht kunnen we niets. De weg van geloven is geen rechte weg van A naar B. Het is soms zoeken, dwalen en ploeteren en op andere momenten is het licht en vreugde. Dat kan vragen oproepen en onrust geven. Ga dan in jouw hart terug naar het moment dat je de vreugde van Christus hebt ervaren. Is dat een vreugde die blijvend is: hou je daar dan aan vast. Dan heb je een prachtige schat te pakken. Als gemeenschap hebben we elkaar nodig en vullen we elkaar aan. Soms met vallen en opstaan, maar altijd weer met de Stem van de Goede Herder die ons oproept om in beweging te komen, vanuit zijn liefde te leven en die liefde verder te delen. Amen.
Afbeelding via AI
Reacties
Een reactie posten