Paaswake (2026)

Zalig Pasen! De Heer is waarlijk verrezen! Alleluia! Die vreugde brengt ons hier vandaag samen. We vieren dat we een God hebben die ons niet loslaat, maar met ons meegaat, door het lijden en de dood heen, naar het leven. Een geloof dat niet stil laat staan, maar in beweging zet. Dat moeten we vieren, in het bijzonder vandaag: maar natuurlijk elke dag. We laten ons raken door de Levende en Hij brengt ons in beweging. In het bijzonder wil ik ook onze geloofsleerlingen welkom heten. Voor jullie is dit een bijzondere avond. Jullie worden opgenomen in de Kerk, verbonden met gelovigen over de hele wereld. Wat hier gebeurt, gebeurt vannacht op zoveel plaatsen. Dat verbindt ons met elkaar, over kerkmuren heen en verbonden in Christus. De afgelopen tijd zijn jullie op weg gegaan. Vandaag is geen afronding, geen diploma-uitreiking, met een leuke oorkonde die je later aan de muur hangt en soms naar kijkt. Het is een begin. Een weg die verder gaat, samen met de Heer. Ook jullie familieleden en vrienden wil ik van harte welkom heten. Het is ontzettend waardevol dat jullie dit moment met hen mee willen maken. Voor sommigen van u is de kerk misschien vertrouwd en voor andere een nieuwe kennismaking, fijn dat u er bent.

De viering is al even bezig en zal nog wel even duren. Augustinus, een belangrijke figuur uit de geschiedenis van de Kerk, noemt de Paaswake de moeder van alle vieringen. Alles zit er namelijk in. Prachtige rituelen, maar meer dan dat alleen. Dat merken we al aan de vele Bijbellezingen. Eigenlijk komt onze hele geschiedenis langs. Vanaf de start met de schepping, tot de Verrijzenis van Christus. Daar houdt het niet op, want Christus schrijft met ieder van ons een persoonlijk verhaal. Jezus wil met jou onderweg zijn. Dat vraagt om een persoonlijk antwoord. Er is ook geen mal voor de perfecte christen. Wel is er een weg die ons wordt aangereikt. De afgelopen dagen hebben we stilgestaan bij de houding van een christen. Op Witte Donderdag toonden we het beeld van iemand die leeft vanuit dankbaarheid, die ontvangt en daaruit put. Gisteren zagen we dat daar ook trouw bij hoort: blijven, ook als het moeilijk wordt, wanneer het leven pijn doet. We staan onder het kruis, met Maria en Johannes. Het laat ook zien dat God bij ons is, in de mooie momenten die het leven biedt, maar ook bij alle uitdagingen die het kent. God staat naast ons, Hij draagt ons. Soms zouden we kunnen denken dat alles uiteindelijk van ons afhangt. Dat wij het moeten waarmaken. Maar dat kunnen we alleen vanuit de genade die God ons schenkt. In prachtige Paasikonen zie je dat gebeuren. Christus staat op het graf en trekt Adam en Eva omhoog. Hij opent de weg naar het leven en tilt hen op. Het initiatief ligt niet bij de mens, maar bij God. Hij brengt ons in beweging. Steeds weer opnieuw.

In het Evangelie zien we dat gebeuren. De twee Maria’s zijn op weg naar het graf. Het is de liefde die hen in beweging brengt. Na de gruwelijke kruisiging willen zij bij Jezus zijn. Ze blijven Hem trouw, ook nu alles voorbij lijkt. Ze gaan naar het graf om te zorgen voor een dode, en ontmoeten daar het Leven. Ze worden geconfronteerd met het lege graf. Eerst is er verwarring en ongeloof. Alles staat even op zijn kop. Juist in die verwarring breekt er iets open en komt de vreugde binnen. Er gebeurt van alles en nog wat bij deze twee vrienden van Jezus. Eerst is er vrees, het ongemak overheerst, maar al snel neemt de vreugde de overhand. De vreugde die God in onze harten legt. Die grote vreugde maakt dat zij gaan rennen! Ze blijven niet staan waar ze zijn. Ze worden in beweging gezet. De Maria’s kunnen niet anders dan hiervan delen. Daarna ontmoeten ze de Levende Heer. De boodschap alleen brengt al vreugde, de Ontmoeting doet er nog een schepje bovenop. Door die ontmoeting met de Levende wordt alles bevestigt en verdiept.

Christus brengt ons in beweging. Hij trekt ons uit onze graven omhoog. Christus trekt ons uit situaties die ons vasthouden en ons niet ten volle laten leven. Dat is niet alleen iets van toen, maar ook van nu en van morgen. Heel concreet zien we het bij de geloofsleerlingen die vandaag “ja” zeggen tegen Jezus. In de doop worden we nieuwe mensen. Paulus zegt het zo: we worden met Christus begraven, om met Hem te leven. We worden als het ware meegenomen in zijn weg, door de dood heen, naar het leven. Dat betekent dat ons oude leven, alles wat ons vasthoudt en klein maakt, niet het laatste woord heeft. In die doop worden we opgenomen in dat nieuwe leven van Christus. Niet omdat wij dat zelf tot stand brengen, maar omdat Hij ons daarin meeneemt. Zoals Hij uit de dood is opgewekt, zo beginnen ook wij opnieuw. Of je nu vanavond gedoopt wordt, het al even geleden is of nog in het verschiet ligt: daar ligt een bron van hoop. Christus trekt ons op en brengt ons in beweging.

Daarin klinkt de uitnodiging om stappen te zetten. De Maria’s gaan, gedreven door wat ze hebben gezien en gehoord. Dat legt ook een vraag bij ons neer. Als Jezus ons uit onze graven wil tillen, wat is jouw graf dan? Waar zit je vast, waar komt je leven niet tot bloei? Wat houdt je tegen om je in beweging te laten brengen?

Vanavond en elke dag opnieuw strekken we onze handen uit naar Jezus. Hij tilt ons op en maakt nieuwe mensen van ons. Het initiatief ligt bij Hem. Hij is de Levende, die ook nu mensen opricht, die ook nu nieuw leven mogelijk maakt, juist daar waar wij het soms niet meer zien. Dat vraagt wel iets van ons. Dat we ons niet afsluiten, maar ons laten raken. Dat we niet blijven staan waar we vastzitten, maar ons laten meenemen in de beweging die Hij in ons leven brengt. Soms aarzelend, soms met kleine stappen, maar wel in vertrouwen dat Hij ons voorgaat. Zo krijgt Pasen gestalte, niet alleen in deze nacht, maar in het gewone van ons leven. Daar waar wij worden opgetild en daar waar wij opnieuw beginnen. Daar waar wij het leven toelaten en het leven verder de wereld in dragen. De Heer is waarlijk verrezen, die Blijde Boodschap is het delen waard. Amen.