Doorgaan naar hoofdcontent

Pinksteren (Joh. 20, 19-23)

 

De afbeelding is gegenereerd via AI

Van harte gefeliciteerd! Vandaag vieren we de verjaardag van de Kerk. Hiermee bedoel ik dit niet gebouw of de parochie die wij samen vormen, maar de Kerk met een hoofdletter.

Na Pasen belooft Jezus aan zijn leerlingen een Helper, de H. Geest en vandaag vieren we dat Hij daadwerkelijk aan ons gegeven is. Het brengt de leerlingen letterlijk in beweging en zij trekken de wereld over om dat Goede Nieuws verder te verspreiden. De Kerk is geboren. Proficiat!

De heilige Geest is in het beeld toch vaak de wat grote onbekende als we naar God kijken. Bij God de Vader hebben we wel een beeld, God de Zoon voelt benaderbaar, maar die God de Heilige Geest blijft wat ingewikkeld.

Terwijl Hij er al vanaf het begin bij is. In het scheppingsverhaal komen we de Geest al tegen: “In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was woest en leeg; duisternis lag over de diepte, en de geest van God zweefde over de wateren” [cf. Gen. 1, 1.2]

Door heel de Bijbel ontmoeten we de Geest. In de oorspronkelijke talen van de Bijbel wordt voor de Geest woorden gebruikt die je ook zou kunnen vertalen als 'wind' en 'adem'. Het is ongrijpbaar, maar het is er wel.

[Nadat Jezus uit de dood was opgestaan, we vierden dat 50 dagen geleden met Pasen, stelde Hij zijn vrienden een Helper in het vooruitzicht, die heilige Geest. In het Evangelie zagen we net hoe Jezus vervolgens over zijn leerlingen blaast en zij zo die Geest ontvangen.

Hij blaast ze nieuw leven in, zou je kunnen zeggen. Ook dit kunnen we vergelijken met het scheppingsverhaal. God heeft Adam geschapen uit stof en blaast hem vervolgens de levensadem in de neus. [cf. Gen. 2,7]

Het is die adem dat ons leven geeft en zo nieuwe mensen van ons maakt.

In de eerste lezing uit de Handelingen [Hand., 2, 1-11] zien we hoe die leerlingen in beweging komen. Door de adem van Jezus worden ze nieuwe mensen. Mensen die vol geestkracht en vuur die Blijde Boodschap gaan verkondigen.

Het moet iets geweest zijn. Eerst zitten ze in een zaal, ze bidden en zijn eigenlijk doodsbang. Alles zit potdicht, want stel je voor dat ook zij gearresteerd en vermoord worden. Dan ontvangen ze de Geest en aIlle angst is weg. Ze kunnen niet wachten om naar buiten te gaan en dat Goede Nieuws met iedereen te delen die het maar horen wil. Iedereen verstaat het in zijn eigen taal, want God spreekt tot ons in de taal die wij verstaan. Dat kan voor ons allemaal weer anders zijn.

Daarom hebben wij ook allemaal ons eigen geloofsverhaal. De Heer wil ons allemaal aanspreken. We hebben allemaal een eigen, individuele relatie met de Heer die tot groei komt door samen die geloofsgemeenschap te vormen, want christen-zijn in je eentje is knap ingewikkeld.

Het is dan ook mooi dat er vandaag in onze parochie enkele jongeren zijn die zelf gezegd hebben: ‘ik wil bij Jezus horen…” en gedoopt worden. Vandaag zetten jullie de eerste sacramentele stappen op de weg van het geloof. Door het doopsel ligt het nieuwe leven voor jullie open en zullen jullie gaan voorbereiden op de andere sacramenten om zo jouw levensweg met de Heer te gaan.

Die Geest heeft jullie aangeraakt en brengt jullie in beweging. In de brief aan de Galaten beschrijft Paulus wat Gods goede Geest in ons kan bewerken, de vruchten van de Geest. Het is een prachtig rijtje: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid en ingetogenheid. [cf. Gal. 5, 16-25]. Je zou het bijna als een afvinklijstje kunnen gebruiken: “vandaag heb ik weer geduld gehad: check!” In alle eerlijkheid, er gaan dagen voorbij dat ik niet alle vinkjes kan zetten. Ik ben al blij als ik er soms enkele haal.

Paulus sluit die lezing dan ook af met de opmerking: “Daar wij leven door de Geest, willen we ook leven volgens de Geest.” Het willen is de sleutel. Het wil dus niet zeggen dat we nu dan lekker vanuit de wensgedachte achter over kunnen hangen. De heilige Geest doet zijn werk wel en wij wachten er lekker op. Het is een kwestie van de handen uit de mouwen steken en vooral de Geest niet in de weg te lopen.

Bij en via de Geest kunnen we even op adem komen, die maakt namelijk nieuwe mensen van ons. Hij waait in het rond en brengt beweging. Het is het zachte waaien van de wind, wat we soms niet opmerken, maar wel verkoeling brengt op een warme dag.

Aan het begin van de geloofsweg heb je er misschien meer aandacht voor en als je al iets langer onderweg bent, zakt het misschien wat weg. Het vraagt om bewustwording en we hebben een hulpmiddel dat ons hierbij goed kan helpen, het kruisteken.

We beginnen natuurlijk met de beweging omhoog, bij de hemelse Vader. Hij wil dat we Hem leren kennen, het in ons hoofd prenten.

Vervolgens gaat de beweging naar beneden, want God is naar ons toegekomen. Jezus wil ons leven delen en wonen in ons hart.

Daarna komt dan de Geest aan bod als we het kruisteken bewegen naar de beide schouders. De heilige Geest omvat namelijk het hele leven.

In alles wat wij tegenkomen kunnen wij die Helper om hulp vragen. Hij zal ons inspireren, aanvuren en ook op adem laten komen. Hij maakt nieuwe mensen van ons en brengt ons in beweging. Het enige dat wij moeten doen is het vragen en oog hebben voor het werken van de Geest in ons leven. Dit doet Hij vaak niet met neonlichten en vuurwerkshows, maar juist in het zachte waaien van de wind. Het briesje dat verlichting geeft.

Zalig Pinksteren. Amen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Heilige Drie-eenheid

  Heilige Drie-eenheid   Nu we richting de zomer bewegen en het weer een beetje meewerkt heb ik iets meer oog voor het schone van de natuur. Ooit hoorde ik een verhaal over zonnebloemen. Deze zouden richting de zon groeien en als dat niet mogelijk is, dan draaien ze naar elkaar toe. Uiteraard zou dat laatste heel goed een broodje aap verhaal kunnen zijn, maar de gedachte is natuurlijk mooi dat zij zo op elkaar gericht zijn. Ook wij als mensen zijn gericht op elkaar. We zijn sociale wezens en hebben sociale contacten nodig. Dat lijkt in onze tijd steeds makkelijker te worden. Velen van ons hebben vaak een scherm voor zich en daarmee lijkt de hele wereld binnen handbereik. Relaties worden vorm gegeven via een beweging naar links of rechts en continue kan je zien waar jouw vrienden mee bezig zijn. Het klinkt ideaal, maar het is niet. Laatst meldde Eenvandaag [1] dat de eenzaamheid onder jongeren juist toeneemt door het gebruik van social media. Het klinkt tegenstrijdig, m...

3e zondag van Pasen

  Als jij je uitspreekt voor het goede, kan dat natuurlijk geen tegenstand oproepen. Hoop ik. Noem mij maar naïef, maar daar ga ik toch maar vanuit. Dat de realiteit een andere is merkte ik toen Paus Leo zich uitsprak voor de vrede. Hij houdt ons voor dat we ons daarop moeten richten en dat met oorlog geen vrede bereikt kan worden. Een boodschap waar je niet tegen kan zijn, maar dan hadden we buiten president Trump gerekend. Wellicht voelde hij zich aangesproken, want hij sprak zich meer dan kritisch uit over de paus. Alsof de Kerk zich daarover niet mag uitspreken. Paus Leo doet niet anders dan wat hij moet doen; profetisch spreken. Het is juist de taak van de Kerk, van de paus en van ons allemaal om een ander geluid te laten horen. Om vredebrengers te zijn. Dat is niet alleen een opdracht voor onze paus en de bisschoppen maar voor het hele Gods Volk, als gelovigen hebben wij de roeping om de vrede dichterbij te brengen. Zalig zijn de vredestichters. Die vrede zullen we eerst in...

Dodenherdenking

Jezus zei tegen zijn vrienden: “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet” ( Joh. 14, 27 ). Deze Bijbelse woorden klinken in iedere katholieke viering weer opnieuw. Voordat we de Eucharistie, het heilig Brood ontvangen, wensen we elkaar de vrede van Christus toe. We geven elkaar daarbij een hand en spreken die wens uit. Soms zal het best weleens op de automatische piloot gaan, maar het is een belangrijk moment. Voordat we Christus kunnen ontvangen in de Eucharistie moeten we in vrede leven en dat ook delen met de mensen om ons heen. Het is geen bijzaak en veel meer dan een mooi ritueel. Het raakt aan de kern. We kunnen Gods liefdevolle geschenk pas echt ten diepste ontvangen als we afstand nemen van verwijten, boosheid en onvrede. Die vrede is essentieel. Christus zegt zijn vrienden deze vrede aan op een moment dat alle zekerheden onder druk staan. We bevinden ons rond het Laatste Avondmaal. H...