Levende Vissen

Als christen ontvang je eigenlijk nooit een diploma waarop staat dat je klaar bent. Misschien heb je ooit een oorkonde gekregen van je doop of je eerste H. Communie, maar er komt nooit een eindexamen met een leuke diploma-uitreiking: zo, nu mag je als leerling van de Heer de wijde wereld in, want je bent helemaal klaar! Dat komt natuurlijk omdat we nooit uitgeleerd zijn. Of je nu pas katholiek bent geworden of al je hele leven naar de kerk gaat: leerling blijven we. Geloven is namelijk een weg die we ons hele leven gaan. Wat je als kind heel vanzelfsprekend vond, kan later ineens vragen oproepen. Wat je op je dertigste bezighoudt, kan op je zeventigste weer heel anders zijn. Niet omdat wat je eerder geloofde verkeerd was, maar omdat ons geloof zich verdiept. Heel ons leven mogen we ons daarom door Christus bij de hand laten nemen. We blijven leerling van de Heer.   In het Evangelie gaan we eigenlijk verder waar we vorige week gebleven zijn. Jezus en zijn leerlingen zijn in de omgev...

  Mijn huis lijkt steeds meer op een museum. Er staan meerdere beelden van heiligen. Elk beeld vertelt zo zijn eigen verhaal. Sommige heb ik gekregen van goede vrienden, andere bij bijzondere gelegenheden, of ik heb ze ergens op de kop getikt. Die beelden staan er niet om te aanbidden, dat doen wij katholieken natuurlijk niet. Het zijn afbeeldingen van gewone mensen, zoals u en ik, die Jezus hebben nagevolgd. Niet altijd volmaakt, maar in hun leven hebben zij, ieder op hun eigen manier, iets van Gods liefde zichtbaar gemaakt. Daarmee zijn zij als het ware vensters op Gods liefde. Ze laten iets van God zien. Johannes van Damascus zei het eeuwen geleden al heel mooi: "Ik aanbid niet de materie, maar de Schepper van de materie, die materie geworden is omwille van ons." Zo heb ik ook verschillende afbeeldingen van Jezus, in verschillende soorten en maten. Zoals bijvoorbeeld het Kindje Jezus, het Heilig Hart en natuurlijk een kruisbeeld. Mijn favoriet is denk ik een beeld van een ...

  Leren fietsen gaat niet vanzelf, dat heb ik zelf mogen ervaren. Mijn vader gaf mij dan een flink zetje in de rug en al slingerend eindigde ik tegen een paaltje of op de grond. Remmen was namelijk ook nog ingewikkeld. Toen verwachtte ik nooit dat ik het ooit zou leren. Je doet zoveel dingen tegelijk: evenwicht bewaren, vaart maken en ook nog proberen om niemand te raken. En toch, door te oefenen, door te vallen en weer op te staan, leer je het en denk je er op een gegeven moment niet meer bij na. Het gaat dan als vanzelf. Je ergens in ontwikkelen vraagt om inzet, tijd en soms een beetje bloed, zweet en tranen. Dat geldt voor iets als leren fietsen, maar eigenlijk voor het hele leven: als je gaat studeren, je carrière vormgeeft of ontdekt hoe je in relaties staat. Het leven is eigenlijk een grote leerschool waarin jij je blijft ontwikkelen. Soms gaat dat goed en zie je een duidelijke lijn, terwijl het op andere momenten helemaal niet gaat zoals jij verwacht. Je krijgt een “nee” te ...

Een paar jaar geleden was ik op bedevaart naar Israël. Het was prachtig en de Bijbelverhalen gingen plotseling veel meer leven. Lopend door de smalle straten van Jeruzalem zie je opeens de Kruisweg voor je. Op het veld van de herders kun je je ineens indenken hoe die mannen wakker schrokken van de engelen die "Gloria" begonnen te zingen. Ook gingen we een dag varen op het Meer van Galilea. Heerlijk toeristisch hadden ze een oude vissersboot nagebouwd, maar wel voorzien van alle gemakken. Zo voeren we het water op. Het was prachtig. Indrukwekkend. Een weids uitzicht, water zover je kon kijken. Je begrijpt dan ook dat, wanneer je daar in een storm terechtkomt, de angst je om het hart slaat. Je bent bang om te vergaan. Gelukkig was het tijdens onze tocht windstil. In die stilte is het gemakkelijk om God te danken voor de schoonheid van de schepping en voor de mooie ervaringen die je mag ontvangen. Dat verandert wanneer de wind opsteekt en het water onstuimig wordt. Dan beleef je...