Levende Vissen

Mijn vader is al een tijdje ziek, hij heeft alzheimer. Nu komt hij in de fase dat hij steeds meer verliest. Waar hij in eerste instantie situaties door elkaar haalde of de dag niet meer precies wist, brokkelt de werkelijkheid steeds meer af. Overlijdens zijn vergeten, of hij verwacht dat ik nog aan tafel kom voor de maaltijd, terwijl ik echt al een paar jaar op mijzelf woon. De afgelopen week was hij in het ziekenhuis omdat de verwardheid wel erg toenam. Het was de vraag of er misschien iets anders speelde, maar het blijkt gewoon de volgende stap in een ziekteproces te zijn. Dat roept gevoelens van rouw op en daar mag je dan een weg in vinden. Dat is natuurlijk niet uniek. In al onze levens worden wij geconfronteerd met moeilijke momenten en pijnlijke situaties. Het is fijn om dan te kunnen zeggen dat je gelovig bent en daar hoop uit mag putten, maar geloven is vooral makkelijk als alles overzichtelijk en leuk is. Het is een heel ander verhaal als het leven ingewikkeld wordt.   Dan...

Als wij samen ergens heen gaan, wil ik u adviseren om niet achter mij aan te lopen. Ik verdwaal namelijk nog op het kerkplein. Onderweg is het verschil tussen links en rechts opeens ingewikkeld. Een ding weet u zeker; als ik de weg moet wijzen, komen we zeker een kwartiertje te laat aan. In een groep zie je mij dus niet snel voorop lopen. In die zin ken ik mijn plaats. Niet uit een soort valse bescheidenheid, maar uit zelfkennis. We moeten ons bewust zijn van welke rollen we hebben en daarin weten waar wij staan. Dat geeft duidelijkheid en structuur. Het klinkt vanzelfsprekend, maar de realiteit   is een andere. Als een groep in beweging komt, zijn er vaak vele wegwijzers. Met alle verwarring van dien. Hoe heerlijk is het om dan ook gewoon volgeling te kunnen zijn en er achterna lopen. Niet uit gemakzucht, of slaafse volgzaamheid, maar omdat we onze plek kennen. In ons geloof past dezelfde houding. We willen leerlingen van Jezus zijn. Dat maakt dat we mogen volgen. Weer een logisch...

“Is er niks te doen, dan draag je groen.” Dat ezelsbruggetje gebruikten wij vroeger als misdienaars om in de sacristie te weten welke liturgische kleur kazuifel er voor de pastoor klaargelegd moest worden. Zeker na de zogenoemde sterke tijden, met de verstilling van de Advent en de uitbundigheid van Kerst, kwam die lange groene periode toch wat saai over. “Is er niks te doen, dan draag je groen.” Ook de naam helpt niet echt mee. “De tijd door het jaar”. Dat klinkt niet bijzonder, eerder wat gewoontjes. Je zou bijna denken dat we de hoogtepunten gehad hebben en nu vooral wachten tot de Vastentijd weer begint. Daarmee doen we deze groene tijd tekort. Het mag best even normaal zijn. Deze gewone tijd heeft waarde in zichzelf. We mogen op adem komen en laten bezinken wat we gevierd hebben. We staan iets minder stil bij afzonderlijke momenten van het geloofsmysterie, zoals bijvoorbeeld bij de Geboorte. Nu krijgen we ruimte om het geheel te laten doorwerken in ons leven. Juist door deze tijd ...

De Kerststal heeft iets magisch. Als je nu ergens binnenkomt, gaat de blik er als vanzelf naar toe. Stallen zijn er in alle soorten en maten. Sommigen gaan al generaties met de familie mee en anderen zijn van lego. Klassiek en modern, alles is mogelijk. Ook ik ben met de Kerststal opgegroeid. In de weken voor Kerst werd hij thuis neergezet. Maria, Jozef, de os en de ezel vonden gelijk hun plaats. De herders met wat schaapjes werden ervoor neergezet. Het Kindje Jezus lag vol verwachting achter de stal. Die moest nog even geduld hebben. Op Kerstavond was het even onderhandelen met mijn zus wie Jezus in de stal mocht leggen. Met de wijzen of de koningen hadden we iets meer geduld. Die stonden iets verder van de stal af en mochten steeds iets dichterbij komen. Zij kwamen echt in beweging, althans, als wij ze verplaatsten. Zo kwam ook dit feest een beetje tot leven. Al werd dit door de jaren heen steeds minder en werd iedereen bij het opzetten al in en rond de stal geplaatst, behalve Jezus....