3e zondag van Pasen

 

Als jij je uitspreekt voor het goede, kan dat natuurlijk geen tegenstand oproepen. Hoop ik. Noem mij maar naïef, maar daar ga ik toch maar vanuit. Dat de realiteit een andere is merkte ik toen Paus Leo zich uitsprak voor de vrede. Hij houdt ons voor dat we ons daarop moeten richten en dat met oorlog geen vrede bereikt kan worden. Een boodschap waar je niet tegen kan zijn, maar dan hadden we buiten president Trump gerekend. Wellicht voelde hij zich aangesproken, want hij sprak zich meer dan kritisch uit over de paus. Alsof de Kerk zich daarover niet mag uitspreken. Paus Leo doet niet anders dan wat hij moet doen; profetisch spreken. Het is juist de taak van de Kerk, van de paus en van ons allemaal om een ander geluid te laten horen. Om vredebrengers te zijn. Dat is niet alleen een opdracht voor onze paus en de bisschoppen maar voor het hele Gods Volk, als gelovigen hebben wij de roeping om de vrede dichterbij te brengen. Zalig zijn de vredestichters.

Die vrede zullen we eerst in ons eigen hart moeten ervaren, al is dat soms makkelijker gezegd dan gedaan. Moeilijkheden in het leven kunnen die vrede bedekken, alsof er een sluier overheen ligt. Dit zien we gebeuren in het Evangelie. Twee leerlingen zijn op weg naar Emmaus, een ruime 10 kilometer vanaf Jeruzalem. Er is een hoop gebeurd de afgelopen dagen; Jezus is gestorven, ze hebben Hem begraven en al hun dromen en verwachtingen zijn met de Heer gestorven. Dat enkele van hen vertellen dat Hij uit de dood is opgestaan; dan kunnen ze niets mee. In het Evangelie zien we steeds hoe Jezus naar Jeruzalem toetrekt, maar deze twee leerlingen gaan juist de andere kant op. Zij keren er vanaf, gaan nu de andere kant op. Ze laten eigenlijk alles achter zich, hun dromen en ook de hoop. Ze zijn overmand door verdriet en teleurstelling en in die storm van emoties voegt Jezus zich bij hen. Al zijn zij nog niet in staat om Hem te herkennen. Wel komen zij bij Hem op verhaal. De Heer luistert en Hij legt aan hen de schriften uit. Vervolgens herkennen ze hem aan het breken van het brood. Zij wandelen juist weg van Jeruzalem, zo lieten zij Jezus als het ware achter zich. Toch komt Hij hen tegemoet. Jezus sluit zich aan waar wij zijn.

Wij zoeken Christus vaak in macht en succes, maar Hij komt ons tegemoet in stilte, in vrede en in het breken van het brood.

Zelf hebben we vaak wel een idee hoe de wereld moet draaien, met al onze inzet, ons geploeter tegen beter weten in. Als we maar hard  genoeg werken en ons inzetten, komt alles wel goed. Succes en voorspoed liggen dan binnen handbereik en als je dat niet voor elkaar krijgt, moet je bij jezelf te rade gaan. Terwijl we allemaal weten, door schade en schande, dat het leven weerbarstig is en zelfs soms pijnlijk. Christus laat zich namelijk niet kennen in macht en succes, maar in het voorzichtige breken van het brood. In vrede en vreugde, daar waar mensen in liefde samenkomen. Naar die vrede blijven we zoeken. Petrus spreekt er vrijmoedig over. De Geest is in het Bijbelboek Handelingen net over hen neergedaald en de leerlingen kunnen niet meer zwijgen. Alle angst, waarmee ze achter gesloten deuren zaten, laten ze achter zich en ze verkondigen de Verrezen Christus. De Verrijzenis was geen spektakelshow, compleet met vuurwerk en lichteffecten. De Heer kwam ook niet terug met geweld  of machtig vertoon. Jezus toont zich in de stilte van de vroege ochtend. Daarin kunnen wij Hem steeds weer herkennen. Al vraagt dat wel dat we er aandacht voor hebben en er innerlijk voor open staan.

De wereldproblemen kunnen we niet oplossen. We hebben geen direct invloed op oorlogen en conflicten. Het gevaar ligt op de loer dat we cynisch worden of ons machteloos voelen wanneer we met zoveel ellende worden geconfronteerd. Terwijl wij wel een verantwoordelijkheid hebben voor ons eigen hart. De vrede begint niet wereldwijd, maar bij ieder van ons, persoonlijk.

Die vrede die Christus in ons hart legt, telkens weer. Daar begint het. Daar moeten we leren onderscheiden welke sluiers wij er zelf overheen leggen: onvrede, jaloezie, alles wat de rust verstoort en ons van binnen onvrij maakt. Door oog te krijgen voor de mensen om ons heen en ons uit te spreken waar onrecht gebeurt, kunnen wij daarin groeien. Zoals de eerste leerlingen moeten we vrijmoedig getuigen van ons geloof. Maar woorden alleen zijn niet genoeg. Ze mogen niet hol worden, maar moeten gedragen worden door liefde en zichtbaar worden in wat we doen. Het begint ermee dat we ons laten raken door Christus, in een goed gesprek, in een ontmoeting, in de stilte van ons hart. Daarom is de Eucharistie zo belangrijk. Daar ontvangen wij, daar laten wij ons voeden, en van daaruit mogen wij delen. Juist daarom bidden wij om vrede. Niet één keer, niet in één zin, maar door de hele Eucharistie heen. Het begint bij het Onze Vader, waar wij bidden om Gods Koninkrijk en om zijn wil, die vrede is voor deze wereld. Het krijgt gestalte in de vredeswens, waar wij die vrede niet voor onszelf houden maar aan elkaar doorgeven. En het klinkt door in het Lam Gods, waar wij Christus erkennen als Degene die de zonden van de wereld wegneemt en ons zijn vrede schenkt. Zo worden wij stap voor stap meegenomen, van gebed naar ontvangen, van ontvangen naar delen. Een beweging die niet hier stopt, maar doorgaat in ons leven van elke dag. Want wat wij hier ontvangen, moeten wij daarbuiten waarmaken. Zalig de vredestichters. Amen.

Afbeelding via: https://liesbethsiconen.nl/