Een van de meest gehoorde vragen in deze periode is: "Heb je nog plannen voor de zomer?" Het einde van een werk- en schooljaar komt in zicht. Op scholen worden de laatste cijfers ingevuld. Voor sommigen is dat een spannend moment en anderen liggen in gedachten al te bakken op het strand. Ook voor hen die de schoolbanken al wat langer achter zich hebben gelaten, is de zomer vaak een kantelmoment. De temperaturen lopen op, agenda's worden leger en veel activiteiten komen tot een einde. We worden als het ware uitgenodigd om het rustiger aan te doen. Voor de één is dat een opluchting. Voor de ander juist een moeilijke periode. Niet iedereen kan op vakantie. Sommigen ervaren juist meer eenzaamheid doordat er van alles tijdelijk stilvalt. De zomer is dus niet voor iedereen vanzelfsprekend een tijd van ontspanning. Toch is het voor ons allemaal goed om even pas op de plaats te maken. Even terug te kijken op de tijd die achter ons ligt. Even op adem te komen voordat een nieuwe periode begint. Dat vraagt om dankbaarheid. Het is vaak gemakkelijk om te zien wat niet gelukt is, welke plannen anders liepen of welke zorgen zijn gebleven. Maar het is minstens zo belangrijk om ook de zegeningen te herkennen. Waar hebben we Gods nabijheid ervaren? Waar zijn we gedragen, soms zonder dat we het zelf doorhadden?
Dat vraagt van ons dat we met andere ogen leren kijken. Jezus zegt vandaag: "Wie Mij kent, kent de Vader." Wie Christus leert kennen, leert ook iets herkennen van Gods aanwezigheid in zijn eigen leven. Niet alleen in de mooie momenten, maar ook daar waar het leven ingewikkeld werd. Dat is niet vanzelfsprekend. Moeilijke ervaringen kunnen als een sluier over ons leven liggen. Zorgen, verdriet of teleurstellingen verblinden ons voor Gods aanwezigheid. Daarom klinkt vandaag de uitnodiging van Jezus: "Komt tot Mij, allen die zwoegt en onder lasten gebukt gaat, en Ik zal u rust schenken.” Jezus gebruikt daarbij het beeld van een juk. Dat was een houten balk die op de schouders werd gelegd om een last te dragen. In de tijd van Jezus werd het ook gebruikt als beeld voor de “kerkelijke leer”. Schriftgeleerden maakten van Gods Wet vaak een zware last. Zij legden verplichtingen op zonder mensen werkelijk verder te helpen. Jezus doet iets anders. Hij schaft de Wet niet af, maar brengt haar terug naar de werkelijke betekenis. Toen Hem gevraagd werd wat het grootste gebod was, antwoordde Hij: God liefhebben met heel je hart, heel je ziel en heel je verstand, en je naaste als jezelf. De liefde staat centraal. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar werkelijk leven vanuit die liefde vraagt ons heel wat. Toch noemt Jezus zijn juk zacht en zijn last licht. Niet omdat het leven gemakkelijk wordt, maar omdat wij die weg niet alleen hoeven te gaan. Augustinus verwoordt het prachtig: "Dat is de last die Christus op onze rug wil leggen: liefde, liefde en nog eens liefde. Door de liefde zal wat voorheen haast niet te doen was, u gemakkelijk vallen." (cf. Sermo 68,12v,286v). Christus neemt onze lasten niet altijd weg, maar Hij draagt ze met ons mee. Juist daardoor leren wij Gods aanwezigheid herkennen, ook waar wij die eerst niet zagen. Wie met Christus leeft, leert God herkennen in alle dingen.
Paulus schrijft in de brief aan de Romeinen: "Gij leeft niet in het vlees, maar in de Geest." Daarmee bedoelt hij niet dat we het gewone leven moeten ontvluchten. Hij nodigt ons uit om anders te leren leven. God herkennen is namelijk niet alleen een kwestie van beter kijken of positiever denken. Het is de Geest die onze ogen opent. Hij leert ons zien dat God ook aanwezig is wanneer wij het zelf niet onmiddellijk ervaren. Dat vraagt vertrouwen. Niet alles hoeft door onszelf geregeld of opgelost te worden. Geloven betekent ook durven erkennen dat God de weg wijst. De zomer kan daarom meer zijn dan een periode van ontspanning. Zij kan een tijd worden waarin we opnieuw leren luisteren naar Gods Geest en ontdekken waar Hij ons naartoe wil leiden.
Dat is een hele uitdaging. Hoe vaak leven we niet alsof alles van ons afhangt? Alsof wij zelf de agenda moeten vullen, alle problemen moeten oplossen en de toekomst moeten veiligstellen? Ook na de vakantie wachten dezelfde verantwoordelijkheden weer. Dan is het gemakkelijk om weer opgeslokt te worden door alles wat moet. Ook dan, juist dan, moeten we luisteren naar de uitnodiging van Jezus: "Komt allen tot Mij." Hij vraagt niet eerst of onze problemen zijn opgelost. Hij nodigt ons uit om ze bij Hem te brengen. We hoeven niet alles op eigen kracht te doen. Durf vertrouwen dat Christus met ons meegaat en dat zijn Geest ons leidt. Alleen zo leren wij God herkennen, ook midden in de drukte van alledag.
De zomerperiode biedt ons daarin de tijd om te oefenen. Je kan ook niet de hele dag op het strand liggen natuurlijk. Deze tijd biedt ons niet alleen de mogelijkheid om uit te rusten, maar ook om opnieuw ruimte te maken voor God. Vacare Deo. De paklijsten liggen misschien al klaar, met daarop zonnebrand, je badpak en een oplader. Allemaal ontzettend belangrijke dingen. Ligt onze religieuze paklijst ook naast de koffer en wat staat daar dan op?
- De Bijbel? Om God iedere dag even aan het Woord te laten.
- Misschien een rozenkrans, als herinnering dat we onze zorgen niet alleen hoeven te dragen, maar dat Maria met ons mee bidt.
- We kunnen misschien ook Stille Tijd inpakken? Even dagelijks een paar momenten stil zijn, zodat de Geest weer ruimte krijgt om tot ons te spreken.
Zo wordt de zomer niet alleen een onderbreking, maar ook een kans om opnieuw te ontdekken dat Christus met ons meegaat. Wie met Christus leeft, leert God herkennen in alle dingen. Hij reist altijd met ons mee. Amen.
Afbeelding gecreëerd
via AI.
Reacties
Een reactie posten