Heel
wat jaren geleden, ik was nog een ventje, was ik uitgenodigd voor een bruiloft.
Een prachtig feest. Het bruidspaar zag er mooi uit en iedereen had zijn best
gedaan om feestelijk voor de dag te komen. Zelf droeg ik een jasje en een dasje
en ik voelde mij helemaal het mannetje. Tot
ik iemand zag rondlopen in een vale spijkerbroek, een wit T-shirt en een petje
op. Hij zag eruit alsof hij ging klussen. Het bleek de broer van de bruid te
zijn. Dat was een vreemde gewaarwording. Feestelijke kleding doet namelijk iets
met je. De voorpret begint al thuis, wanneer je je klaarmaakt voor het feest. Natuurlijk
draait het uiteindelijk niet om de buitenkant. Die broer kwam voor zijn zus en
vierde vrolijk mee. Uiteindelijk gaat het niet om wat je draagt, maar om de
houding waarmee je aan het feest deelneemt.
Vandaag
vertelt Jezus in het Evangelie ook over een bruiloftsfeest. Hij bevindt zich in
Jeruzalem en gaat in gesprek met de hogepriesters en de oudsten van het volk.
Het is een gespannen ontmoeting. Jezus heeft hen al twee gelijkenissen
voorgehouden waarin het gaat om de vraag of mensen werkelijk naar God willen
luisteren. Nu vertelt Hij over een koning die een groot feest organiseert. Alles
is gereed en de gasten zijn uitgenodigd. Maar de genodigden willen niet komen.
Sommigen hebben het te druk met hun eigen bezigheden, anderen mishandelen zelfs
de dienaren van de koning. Daarop volgt een hard oordeel.
Daarmee
is het verhaal nog niet afgelopen. De koning stuurt opnieuw zijn dienaren
eropuit. Nu moet iedereen worden uitgenodigd, goede en slechte mensen. De
feestzaal raakt vol. Het is een prachtig beeld van Gods uitnodiging. In de
eerste lezing hoorden we bij de profeet Jesaja hoe God een feestmaal aanricht
voor alle volkeren. Een feest waarbij het verdriet wordt weggenomen en zelfs de
dood niet langer het laatste woord heeft. God wil de mensen laten delen in zijn
vreugde. Dan neemt het Evangelie een vreemde wending. De koning ontdekt een man
die geen bruiloftskleed draagt. Deze wordt naar buiten geworpen. Dat is nogal
een heftige reactie. Jezus vertelt natuurlijk geen verhaal over
kledingvoorschriften. Hij wil ons iets duidelijk maken. Want het is één ding om
uitgenodigd te worden, maar wat doe je er vervolgens mee?
God
nodigt ons uit om te delen in zijn liefde, maar Hij wil ook dat wij vanuit die
liefde leven. De heilige Augustinus vraagt zich bij deze Bijbeltekst af wat dat
bruiloftskleed is. Is het voldoende om gedoopt te zijn en naar de kerk te gaan?
Nee, zegt Augustinus, want je kunt al die dingen doen zonder werkelijk vanuit
Gods liefde te leven. Het bruiloftskleed is volgens hem de liefde. Een liefde
die voortkomt uit een zuiver hart, een goed geweten en een oprecht geloof. (cf.
Sermo 40)
De
afgelopen dagen waren we met een groep parochianen op bedevaart in het
voetspoor van de heilige Hildegard van Bingen. Deze middeleeuwse mystica heeft
veel geschreven over de vrijheid en verantwoordelijkheid van de mens. Zij
beschrijft de mens als iemand die onderweg is en steeds opnieuw voor de keuze
staat om het goede te doen of het kwade. God heeft ons immers de vrijheid
gegeven. We worden niet gedwongen om Hem lief te hebben. We mogen zelf antwoord
geven op zijn uitnodiging. Gods liefde is een geschenk. We hoeven die liefde
niet te verdienen, maar mogen er wel voor kiezen om ons daardoor te laten
veranderen. Dat gaat niet vanzelf. Daar mogen we ons hele leven in groeien.
De
uitnodiging ligt ook op onze mat. We kunnen gemakkelijk naar de mensen uit het
Evangelie kijken en denken: hoe kun je nu een uitnodiging van de koning
afslaan? In alle eerlijkheid: het is misschien herkenbaarder dan we willen
toegeven. We hebben het druk met alle dingen die nog gedaan moeten worden. Soms
is er zoveel dat onze aandacht vraagt, dat de uitnodiging van God ergens
onderop een stapel terechtkomt. Het roept ook de vraag op wat ons geloof op
zondag betekent voor de rest van de week. We kunnen mooie woorden spreken over
naastenliefde en vervolgens behoorlijk ongeduldig reageren als we in de
supermarkt even moeten wachten bij de zelfscan. Dan herkennen we misschien iets
van die man zonder bruiloftskleed. Hij is wel gekomen, maar blijkbaar ontbreekt
er toch iets. Zo weten wij ook heel goed wat er van ons gevraagd wordt, maar
lukt het niet altijd om ernaar te leven. Gelukkig verwacht God niet dat wij al
volmaakt zijn. Maar Hij vraagt wel dat wij ons door Hem laten aanspreken en
bereid zijn om te groeien in de liefde.
Dat
begint vaak heel klein. Soms weten we heel goed wat het juiste is om te doen,
maar ontbreekt het ons eraan om het werkelijk handen en voeten te geven. Om het
concreet te maken. Gelukkig hoeven we het niet alleen te doen. We mogen erop
vertrouwen dat God ons helpt om steeds opnieuw vanuit zijn liefde te leven. De
uitnodiging voor de bruiloft ligt op ons te wachten. Hangt het bruiloftskleed
al klaar? Niet als iets wat we aantrekken voor één bijzondere gelegenheid, maar
als de liefde die we iedere dag opnieuw mogen ontvangen en doorgeven. Of we dan
een mooi jasje met een dasje dragen of een spijkerbroek met een T-shirt, dat
maakt uiteindelijk niet zoveel uit. Het belangrijkste is dat we Gods
uitnodiging aannemen en die liefde ook zichtbaar durven maken in ons leven.
Amen.
Reacties
Een reactie posten