Vandaag vieren we het feest van Christus Koning. Bij een koning gaan onze gedachten wellicht gelijk uit naar de oude verhalen waarbij koningschap gepaard gaat met macht, aanzien en gezag. De koning als de grote heerser die alles te vertellen heeft. Of anders denken we misschien wel aan onze koning Willem-Alexander. Dat is gelijk een andere vorm van het koningschap, meer ceremonieel. In het buitenland maken we er op handelsmissies goede sier mee en in Nederland werkt hij vooral verbindend. De beelden van Koningsdag en bij sporttoernooien doen het goed en als hij iets onhandigs doet of zegt, zijn we als Nederland opeens opvallend eensgezind in onze kritiek. Jezus is een andere Koning. Zijn koningschap is niet gebaseerd op macht, aanzien of populariteit. Hij is geen Koning die zichzelf op de voorgrond plaatst, maar een Koning die oog heeft voor de mensen die gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Dat laten de Bijbelteksten van vandaag op een bijzondere manier zien.
In het Evangelie spreekt Jezus over het laatste oordeel. De laatste weken hoorden wij steeds andere manieren om dit oordeel te duiden. Eerst de domme en verstandige bruidsmeisjes, waarbij de ene helft wel de voorbereiding op orde had en de andere helft niet. Een goede voorbereiding is het halve werk. Daarna spreekt de Heer over de talenten. Drie dienaren krijgen talenten om in de afwezigheid van hun heer deze te beheren. Twee van de dienaren weten dit geld goed in te zetten en vermeerderen het. De derde dienaar is bang het muntstuk kwijt te raken en begraaft het. Hij wordt erop beoordeeld dat hij niets gedaan heeft. We ontvangen namelijk iets om er het goede mee te doen. Vandaag gaat Christus daarmee verder. Hij spreekt over de verdeling die Hij zal maken tussen schapen en bokken. Dit oordeel legt Hij langs een bijzondere meetlat: namelijk hoe zijn we omgegaan met de minsten van Zijn broeders? Hebben we de hongerigen te eten gegeven, de dorstigen te drinken gegeven, de vreemdelingen opgenomen en de zieken bezocht? Het bijzondere is dat zowel de rechtvaardigen als degenen die tekortgeschoten zijn verbaasd reageren. Ze hebben Hem niet herkend in de mensen die ze tegenkwamen. De Koning die uiteindelijk over ons oordeelt, ontmoeten wij in de ander.
Christus laat zich namelijk herkennen in de kwetsbare medemens. Dat toont een heel ander beeld van het koningschap dan de wereld ons vaak voorspiegelt. De eerste lezing geeft daar een mooie duiding aan, als God zich toont als de Goede Herder, tegenover herders die tekortschieten. God neemt zelf de zorg voor zijn schapen op zich. Hij gaat op zoek naar het verlorene, brengt het verdwaalde terug, verbindt het gewonde en sterkt het zwakke. Hij is geen Koning die vanuit de verte toekijkt, maar die zelf op zoek gaat naar zijn mensen, opdat zij bij Hem thuis mogen komen. Christus maakt dat beeld concreet. Hij zorgt niet alleen voor de minsten, maar Hij identificeert zich ook met hen. In de kwetsbare medemens laat Hij zich kennen. Zijn koningschap wordt zichtbaar in ware liefde. Zoals de heilige Thomas van Aquino het beschrijft: liefhebben betekent het goede willen voor de ander. Niet omdat we er zelf beter van worden of er iets voor terug verwachten, maar omdat we het goede voor die ander wensen. Dat zien we terug in het Evangelie. De rechtvaardigen hebben de hongerigen gevoed, de vreemdelingen opgenomen en de zieken bezocht, zonder te weten dat ze daarmee Christus dienden. Ze deden simpelweg het goede omwille van de ander, niet om er zelf een beloning voor te ontvangen.
We krijgen steeds weer de kans om Christus te ontmoeten. Uiteraard in de sacramenten die wij vieren, in ons gebed en in de Schrift, maar ook in de mensen om ons heen. Wij weten Christus te vinden in de kerk, maar herkennen we Hem ook wanneer Hij ons tegemoetkomt in iemand die onze aandacht of hulp nodig heeft? Dat is niet altijd eenvoudig. Er vraagt genoeg om onze aandacht. Daardoor kunnen we gemakkelijk aan iemand voorbijgaan, zelfs onbewust. Juist daarom vraagt het Evangelie ons om met andere ogen naar onze medemens te kijken. Om te zien wat die ander nodig heeft.
Dat vraagt van ons dat we onze ogen openhouden en ons hart laten spreken. Daarbij moeten we God vragen om de genade om de ander werkelijk te zien en mogelijkheden te herkennen. Dan krijgt de liefde concreet gestalte. In geloofsgenoten die anderen bezoeken en de communie brengen. In mensen die cadeautjes meebrengen voor de actie, of boodschappen voor de voedselmanden. In de kleine gebaren van aandacht en zorg. Niet omdat we er iets voor terug verwachten, maar omdat de ander onze liefde en aandacht waard is. We ontmoeten Christus door onze handen te vouwen in gebed en ook door onze handen uit te strekken naar de ander. Het een sluit het ander niet uit, maar vult elkaar prachtig aan. Wij hoeven niet voortdurend te zoeken naar bijzondere momenten om Christus te ontmoeten. Hij komt ons ook tegemoet in de mensen om ons heen. Zo krijgt zijn koningschap gestalte in ons leven. Door Hem te volgen, groeien we steeds meer in de liefde en ontdekken dat de Koning die wij vandaag vieren, dichterbij is dan wij soms denken. Juist in de kwetsbare medemens laat Christus zich herkennen. Amen.

Reacties
Een reactie posten