Levende Vissen

  Laatst mocht ik samen met andere religieuze voorgangers bidden voor de vrede. Een dominee, een rabbijn, een islamitisch geestelijk verzorger en ikzelf. Het klinkt als het begin van een flauwe mop, maar het was prachtig om zo samen te bidden. Ik voelde mij gedragen. Tijdens deze bijeenkomst noemde ik dat vrede begint in het eigen hart. Dus ik was lekker bezig. Tot ik thuiskwam. Er stond een auto op mijn oprit. Ik was moe, wilde naar binnen en drukte op de claxon. Rustig stapte iemand uit en nam nog eens uitgebreid afscheid. De vrede in mijn hart begon af te nemen en de irritatie steeg. Opnieuw ging ik toeteren, de ander begon te foeteren en ik deed vrolijk mee. Uiteindelijk reed hij boos weg en ging ik gefrustreerd naar binnen. Natuurlijk stond ik in mijn goed recht. Hij stond tenslotte verkeerd geparkeerd. Maar waar maakte ik mij eigenlijk zo druk om? Ik was misschien één minuut later binnen en irriteerde mij na een mooie avond. Zonde van de energie. Gelukkig kon ik ook om mijzel...

  Als je langs een groep kinderen loopt, hoor je nog weleens dat iets niet eerlijk is! Eentje voelt zich achtergesteld bij een spelletje of het snoepje is net wat kleiner. Een bedrukt, rood gezicht, misschien een voorzichtige traan en het plaatje is compleet. Van jongs af aan hebben we al een beeld van wat eerlijk en oneerlijk is en dat roept genoeg emoties en gevoelens op. Een beetje zoals de grote filosoof Calimero ooit verzuchtte: “Zij zijn groot en ik is klein, en da's niet eerlijk.” Daar blijven we ons hele leven gevoelig voor. Ook als we ouder zijn moeten zaken toch eerlijk verlopen, waarbij het natuurlijk de vraag is wat eerlijk daadwerkelijk is. De meesten zullen het erover eens zijn dat het eerlijk is om iets gelijkwaardig te verdelen. Al zit daar dan vaak wel de gedachte bij dat als je meer doet, je ook meer zou mogen verwachten. Tegelijkertijd weten we dat het leven niet altijd eerlijk is. Precies dat brengt Jezus vandaag in het evangelie naar voren.   Eigenlijk beg...

  Als christenen strooien we soms gemakkelijk met woorden van vergeving. Wanneer iemand gekwetst of teleurgesteld is, klinkt al snel: probeer de ander te vergeven. Dat is goed voor die ander en uiteindelijk ook voor jezelf. Daar zit natuurlijk waarheid in. Boosheid en pijn kunnen beklemmend werken. Je kunt zo vast komen te zitten in wat een ander jou heeft aangedaan, dat het je blijft bezighouden. Hetzelfde kan gebeuren wanneer je aan de andere kant staat. Schuldgevoelens kunnen zwaar op je drukken en maken dat je jezelf in de weg blijft zitten. Toch moeten we van vergeving geen gemakkelijke one-liner maken. Daarvoor kunnen pijn, schuld en teleurstelling veel te diep gaan. Soms zijn relaties ernstig beschadigd. Soms draag je iets jarenlang met je mee. En soms weet je met je verstand heel goed dat je zou moeten vergeven, terwijl je gevoel daar nog helemaal niet aan toe is. Vergeving is belangrijk, misschien wel een van de kernen van ons gelovig leven, maar daarmee is het nog geen ge...

Zet een groep mensen bij elkaar en de kans is groot dat er op een gegeven moment gedoe ontstaat. Vaak zijn het kleine zaken en soms grotere dingen, maar het kan overal gebeuren: thuis, op het werk, in de kerk. Daar waar mensen samenkomen, is er soms onbegrip en misverstaan. Gelukkig is dat niet het enige. Waar mensen samenkomen, gebeurt ook iets moois. We kunnen elkaar tot steun zijn. We hebben andere mensen nodig om te kunnen groeien. Het is dan jammer als er spanningen tussen mensen ontstaan. Daar kunnen we op verschillende manieren mee omgaan. Je kunt ermee blijven zitten, afstand nemen of erover gaan kletsen. Je kunt ook op de ander afstappen. Dat is niet altijd gemakkelijk. Het vraagt moed om een ander aan te spreken en te delen wat je raakt. Misschien sta jij wel aan de andere kant en word jij aangesproken. Ook geen fijne positie. Aangesproken worden kan pijnlijk zijn. Misschien herken je wat er gezegd wordt, of juist helemaal niet. Dan toch het gesprek voeren is makkelijker geze...

Als christen ontvang je eigenlijk nooit een diploma waarop staat dat je klaar bent. Misschien heb je ooit een oorkonde gekregen van je doop of je eerste H. Communie, maar er komt nooit een eindexamen met een leuke diploma-uitreiking: zo, nu mag je als leerling van de Heer de wijde wereld in, want je bent helemaal klaar! Dat komt natuurlijk omdat we nooit uitgeleerd zijn. Of je nu pas katholiek bent geworden of al je hele leven naar de kerk gaat: leerling blijven we. Geloven is namelijk een weg die we ons hele leven gaan. Wat je als kind heel vanzelfsprekend vond, kan later ineens vragen oproepen. Wat je op je dertigste bezighoudt, kan op je zeventigste weer heel anders zijn. Niet omdat wat je eerder geloofde verkeerd was, maar omdat ons geloof zich verdiept. Heel ons leven mogen we ons daarom door Christus bij de hand laten nemen. We blijven leerling van de Heer.   In het Evangelie gaan we eigenlijk verder waar we vorige week gebleven zijn. Jezus en zijn leerlingen zijn in de omgev...

  Mijn huis lijkt steeds meer op een museum. Er staan meerdere beelden van heiligen. Elk beeld vertelt zo zijn eigen verhaal. Sommige heb ik gekregen van goede vrienden, andere bij bijzondere gelegenheden, of ik heb ze ergens op de kop getikt. Die beelden staan er niet om te aanbidden, dat doen wij katholieken natuurlijk niet. Het zijn afbeeldingen van gewone mensen, zoals u en ik, die Jezus hebben nagevolgd. Niet altijd volmaakt, maar in hun leven hebben zij, ieder op hun eigen manier, iets van Gods liefde zichtbaar gemaakt. Daarmee zijn zij als het ware vensters op Gods liefde. Ze laten iets van God zien. Johannes van Damascus zei het eeuwen geleden al heel mooi: "Ik aanbid niet de materie, maar de Schepper van de materie, die materie geworden is omwille van ons." Zo heb ik ook verschillende afbeeldingen van Jezus, in verschillende soorten en maten. Zoals bijvoorbeeld het Kindje Jezus, het Heilig Hart en natuurlijk een kruisbeeld. Mijn favoriet is denk ik een beeld van een ...

  Leren fietsen gaat niet vanzelf, dat heb ik zelf mogen ervaren. Mijn vader gaf mij dan een flink zetje in de rug en al slingerend eindigde ik tegen een paaltje of op de grond. Remmen was namelijk ook nog ingewikkeld. Toen verwachtte ik nooit dat ik het ooit zou leren. Je doet zoveel dingen tegelijk: evenwicht bewaren, vaart maken en ook nog proberen om niemand te raken. En toch, door te oefenen, door te vallen en weer op te staan, leer je het en denk je er op een gegeven moment niet meer bij na. Het gaat dan als vanzelf. Je ergens in ontwikkelen vraagt om inzet, tijd en soms een beetje bloed, zweet en tranen. Dat geldt voor iets als leren fietsen, maar eigenlijk voor het hele leven: als je gaat studeren, je carrière vormgeeft of ontdekt hoe je in relaties staat. Het leven is eigenlijk een grote leerschool waarin jij je blijft ontwikkelen. Soms gaat dat goed en zie je een duidelijke lijn, terwijl het op andere momenten helemaal niet gaat zoals jij verwacht. Je krijgt een “nee” te ...

Een paar jaar geleden was ik op bedevaart naar Israël. Het was prachtig en de Bijbelverhalen gingen plotseling veel meer leven. Lopend door de smalle straten van Jeruzalem zie je opeens de Kruisweg voor je. Op het veld van de herders kun je je ineens indenken hoe die mannen wakker schrokken van de engelen die "Gloria" begonnen te zingen. Ook gingen we een dag varen op het Meer van Galilea. Heerlijk toeristisch hadden ze een oude vissersboot nagebouwd, maar wel voorzien van alle gemakken. Zo voeren we het water op. Het was prachtig. Indrukwekkend. Een weids uitzicht, water zover je kon kijken. Je begrijpt dan ook dat, wanneer je daar in een storm terechtkomt, de angst je om het hart slaat. Je bent bang om te vergaan. Gelukkig was het tijdens onze tocht windstil. In die stilte is het gemakkelijk om God te danken voor de schoonheid van de schepping en voor de mooie ervaringen die je mag ontvangen. Dat verandert wanneer de wind opsteekt en het water onstuimig wordt. Dan beleef je...

Vorige week mocht ik mee op zomerkamp. Met zo’n 60 kinderen tussen de 8 en de 18 jaar hebben we er een mooie week van gemaakt. Naast sport en spel was er ook ruimte voor bezinning door samen te bidden en dagelijks een Bijbeltekst te bespreken. De deelnemers gingen hier op verschillende manieren mee om. Voor sommigen is het een verplicht stukje corvee. voor anderen is het iets waar ze naar uitkijken, maar voor de meesten is het iets dat gewoon bij het zomerkamp hoort en biedt het ook een welkom rustmoment tussen alle drukte door. In deze week groeide bij mij ook weer het respect voor de kookstaf. Dagelijks moesten zij voor 80 man weer een maaltijd op tafel toveren. Waarbij ze rekening moesten houden met allergieën, tijdsschema’s en hongerige pubers. Die gasten eten namelijk alles wat los en vast zit. Op de tweede dag was de rijst nog niet helemaal gaar. Aan de verschillende tafels keken verbaasde blikken op, er verschenen wat lange tanden want de afspraak is wel dat het bord leeggegeten...

  Jezus spreekt vaak in gelijkenissen. Hij gebruikt gewone beelden, uit het normale leven, om iets te vertellen over het Koninkrijk van God. Juist omdat de voorbeelden zo herkenbaar zijn, zetten ze aan het denken. Meestal laat Jezus de betekenis open en nodigt Hij zijn toehoorders uit om zelf verder te kijken. Vandaag is dat anders. Bij de gelijkenis van de zaaier geeft Hij zelf de uitleg. Je zou bijna zeggen: een preek is overbodig, want Jezus zegt het zelf natuurlijk het beste. De gelijkenis begint met luisteren. Dit is misschien wel een van de moeilijkste dingen die er zijn. Zet tien mensen op een rij en ze hebben alle tien iets anders gehoord. Afleiding, misverstanden en vooroordelen liggen voortdurend op de loer. Daarom kunnen wij ons allemaal herkennen in de verschillende soorten grond waarover Jezus spreekt. De afgelopen weken hoorden we hoe Jezus zijn leerlingen op weg stuurde. Hij bereidde hen voor op een weg die niet altijd gemakkelijk zou zijn. Juist daarom moesten zij l...

  Een van de meest gehoorde vragen in deze periode is: "Heb je nog plannen voor de zomer?" Het einde van een werk- en schooljaar komt in zicht. Op scholen worden de laatste cijfers ingevuld. Voor sommigen is dat een spannend moment en anderen liggen in gedachten al te bakken op het strand. Ook voor hen die de schoolbanken al wat langer achter zich hebben gelaten, is de zomer vaak een kantelmoment. De temperaturen lopen op, agenda's worden leger en veel activiteiten komen tot een einde. We worden als het ware uitgenodigd om het rustiger aan te doen. Voor de één is dat een opluchting. Voor de ander juist een moeilijke periode. Niet iedereen kan op vakantie. Sommigen ervaren juist meer eenzaamheid doordat er van alles tijdelijk stilvalt. De zomer is dus niet voor iedereen vanzelfsprekend een tijd van ontspanning. Toch is het voor ons allemaal goed om even pas op de plaats te maken. Even terug te kijken op de tijd die achter ons ligt. Even op adem te komen voordat een nieuwe ...

  Het kruis is eigenlijk een wonderlijk iets. Onze kerken hangen er vol mee, het is een mooie traditie om in onze huizen ook een of meerdere kruizen op te hangen en velen van ons dragen ook een kruisje om de nek. Het lijkt bij het interieur te horen en soms misschien meer een modebeeld te zijn. Het laat ook iets anders zien. Het kruis is niet zomaar een mooi symbool, het is een martelwerktuig. Een veroordeelde werd gekruisigd en stierf een langzame en verstikkende dood. Je gunt het je ergste vijand niet.   Aan dat kruis is Christus geslagen en voor ons gestorven. Door die kruisdood én verrijzenis mogen we uitzien naar leven met Hem. Vandaag zegt Jezus dat we ons kruis op moeten nemen. Dat wordt soms weleens negatief uitgelegd. Die christenen met hun kruis dragen, ellende en gedoe. In het leven moet je winnen, jezelf waarmaken. Het kruis lijkt daar het tegenovergestelde te laten zien, maar niets is minder waar. Er schuilt juist kracht in het opnemen van het kruis. De evangeli...

  Tijdens een voetbalwedstrijd hoor je geregeld na afloop dat “wij” gewonnen hebben, of “ze” hebben verloren. Het klinkt dan alsof we zelf 90 minuten lang meegespeeld hebben en de winnende goal hebben gemaakt. “We hebben gewonnen”. Die saamhorigheid verdwijnt bij een verliespartij, dan hebben “zij” gefaald.  Als het goed gaat komt het door onze inzet. We hebben dan iets voor elkaar gekregen. De wereld is maakbaar. Zolang we ons maar inzetten en moeite doen, komt alles goed. Het goede komt ons toe. Dan lijkt het alsof we het leven onder controle hebben, terwijl de realiteit vaak weerbarstiger is. In het evangelie plaatst Jezus daar gelukkig een ander perspectief tegenover. We lezen uit de zendingsrede. Hij zendt zijn leerlingen eropuit en bereidt hen voor op een werkelijkheid die niet altijd gemakkelijk zal zijn. Er zullen moeilijkheden komen. Niet alles zal lukken. Niet iedereen zal luisteren. Juist dan zegt Jezus: wees niet bang. Zelfs geen mus valt op de grond zo...